A za tymi trzema
co z mirrą
kadzidłem
i złotem

czwarty Mędrzec bieży

w ramionach dźwiga
pastorał z bursztynu
z łuskami łez słowiańskiego narodu

wchodzi pod strzechę Świętej Rodziny
na słomie swój krzyż kładzie
z trudem klęka
całuje ziemię

ciężar ogromny
przytłacza Mędrca
że tylko najczystsza rączka Dzieciątka
może podźwignąć Go z kolan

i wstaje
Święty Mędrzec w bieli
z rozjaśnioną twarzą

wzrokiem wszechogarniającym
patrzy, milczy i krzyżem papieskim
błogosławi