Od dwóch tygodni po Przemyślu i okolicznych wioskach rozlegają się każdego popołudnia o godz. 17.00 strofy rzewnej pieśni religijnej "O Maryjo, witaj nam!". To poszczególne parafie witają obraz Jasnogórskiej Madonny. Mimo, że już kilkakrotnie uczestniczyłem w tym obrzędzie, to zawsze gardło ściska wzruszenie. Pięknie udekorowane drogi i przystrojone domy. Odświętnie ubrani ludzie i - co charakterystyczne - matki z małymi dziećmi. Dzieci zapatrzone w oblicza matek, niewiele rozumiejąc z tego, co się dzieje, kodują w serca obrazy, które kiedyś staną się dla nich momentem medytacji dni, które za nimi. Oto jedna ze scen - rusza procesja z obrazem. Ludzie klękają, na wielu twarzach widać łzy. Także na twarzy matki, którą "podglądam". Wzruszeniu matki przypatruje się uważnie dziecko. Wzrasta niepokój - dlaczego mama płacze. A matka wzrusza się coraz bardziej. Może tymi łzami jak paciorkami różańca "ściele" drogę osobistego spotkania, modlitwy. Wreszcie dziecko nie wytrzymuje. Pyta: "Mamusiu, dlaczego ty płaczesz?". Matka stara się uciszyć maleństwo. "Cicho". "Mamo, nie mogę być cicho, kiedy Ty płaczesz".

To wymowna scena. Jak dzieci witamy Maryję, naszą Matkę. Uważne wpatrzenie się w Jej twarz pozwoli zobaczyć łzy, smutek. Nie ma wszak na drodze Jej pielgrzymki dzieci, na których Jej bardzo zależy. Uwikłani w grzechy, spętani zniewoleniami, nie mają siły, aby wyjść na spotkanie. Trzeba nam jak to dziecko pytać - Matko, dlaczego płaczesz? I jak ono trzeba zapewnić - nie będę milczeć, dopóki widzę łzy na Twoich policzkach. Sposobem ocierania łez są duchowe dary składane z okazji peregrynacji. Zachęcam, aby z kościołów zabrać formularze propozycji tych darów. Ich treść jest niewyczerpana. Najlepsze to takie, które pisze wrażliwe ludzkie serce. Miłe Maryi są prośby, cieszą Ją podziękowania. Ale sądzę, że najważniejsze są nasze postanowienia - dary, którymi wynagradzalibyśmy grzechy zadające ból sercu Jezusa, a tym samym Jego Matce.

Inspiracją do tych słów, oprócz wspomnianej sceny jest swoisty album-księga, która na chwilę dotarła do redakcji. S. Wanda Mierzwa pracująca w parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski na przemyskich Kmieciach już od zeszłego roku szkolnego zachęcała dzieci do składania darów na przyjęcie obrazu, który zawita w progi parafii we wrześniu. Owa księga to owoc tych katechetycznych spotkań. Dzieci z całą gorliwością i szczerością ujawniły swoją radość ze spotkania. Księga zaczyna się piękną refleksją:

"Jak do budowy kościoła potrzebna jest każda cegła, a nawet każde ziarenko piasku, tak we wspólnocie parafialnej niezbędna jest nawet najmłodsze, najmniejsze dziecięce serce. Przynosimy w darze nasze dziecięce postanowienia, podziękowania, prośby i przyrzeczenia.

Przyjmij Panie nasz trud, który wkładamy, żeby Cię poznawać i lepiej pokochać".

A potem jak litanijne wezwania kartka po kartce pojawiają się podziękowania, prośby, postanowienia. Każde ubogacone graficznymi ozdobami, obrazkami. Są ślady komputerowej biegłości, oznaki autentycznego talentu artystycznego, które każą modlić się, aby te dziecięce uzdolnienia rozwinęły się poprzez lata pracy. Są i te czasem nieudolne, ale jakże drogie oznaki szczerej miłości do Matki.

"Nazywam się Wiola. Mieszkam w Ostrowie. Maryjo witam Cię serdecznie. Codziennie w intencji pokoju na świecie odmawiam «Zdrowaś Maryjo» (...) Dziękuję Ci, że mam wspaniałych i kochających mnie rodziców. Tamtego roku po raz pierwszy przyjęłam Pana Jezusa do swojego serca. Od tego czasu moje życie zmieniło się na lepsze. Znam już wszystkie sakramenty święte. Co miesiąc chodzę do spowiedzi i na każdej Mszy św. przyjmuję Komunię Świętą".

Jakie to proste, a jak ujmujące. To może być wzorzec naszego spotkania z Matką. Taka rozmowa dziecka, które mówi o wszystkim. Mówi, bo kocha.

Sądzę, że to dobry przykład dla katechetów w parafiach, które przygotowują się do peregrynacji. Mamy jeszcze blisko dwa lata. Może z tej inicjatywy dzieci powstać wspaniały pomnik, świadectwo spotkań najbardziej autentycznych, szczerych.

Kiedy Maryja przekroczy progi kościoła na Kmieciach dzieci zaniosą Maryi swój dar - księgę duchowych darów. Oby w jak najliczniejszych parafiach pojawił się taki dar dla Maryi. Na pewno będzie to dla Niej dar najpiękniejszy.