Modlitwa drogą do akceptacji i miłości siebie samego przykazaniu miłości: "Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą... Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego" (Mk 12, 30-31) wyróżniamy trzy osoby. Pierwszą z nich jest Pan Bóg, drugą - bliźni, trzecią zaś osoba, do której Bóg kieruje apel. Jest to zatem każdy z nas. Nazywamy ją bliskim sercu wyrazem - "ja".

Do wszystkich trzech osób odnosi się bezpośrednio przykazanie miłości. Zachowana jest jednak właściwa hierarchia osób. Możemy mówić tutaj o porządku wynikania. Podstawę stanowi bezgraniczna i dziecięca miłość w stosunku do Pana Boga. Jeśli ona zaistnieje, to właściwego kształtu nabierze miłość siebie samego i naszych bliźnich.

Miłość samego siebie będzie na tyle realna i ubogacająca, na ile rzeczywiście człowiek będzie starał się siebie coraz bardziej poznawać. "Poznajcie prawdę, a prawda was wyzwoli" (J 8, 32). Te słowa Jezusa powinniśmy odnosić także i do własnej osoby. Trudno kochać tego, kogo się nie zna. Miłość zaś domaga się wolności. Nie kocha się kogoś z przymusu. Jeśli ktoś zupełnie siebie nie zna i nie rozumie, to nie tylko nie będzie w stanie siebie kochać, ale nawet siebie nie zaakceptuje.

Jakie są przejawy tego, że człowiek nie zna samego siebie? Jednym z nich będzie przecenianie siebie. Taki człowiek sądzi, że najlepiej wszystko wie, jest najinteligentniejszy, najprzystojniejszy, najlepszy. W tej sytuacji inni będą usytuowani znacznie niżej. Jeśli człowiek tak siebie zrozumie, to własny egoizm zabije miłość samego siebie. Człowiek taki będzie w sposób chorobliwy uwielbiał samego siebie.

Może zdarzyć się coś przeciwnego. Nie znając dobrze własnej osoby, ktoś może nie docenić samego siebie: ani tego, co zrobił, ani pozytywnych wartości moralnych, ani poprawnego zachowania, ani też otrzymanych od Pana Boga zdolności. Psychologia nazwie to kompleksem niższości. Ów człowiek wciąż twierdzi, że jest najgorszy, że nic mu nie wychodzi. Stawia siebie na ostatnim miejscu. Niektórzy wręcz mówią: nie znoszę siebie czy nawet nienawidzę. W takiej sytuacji życie staje się koszmarem.

Często swój obraz przenosimy i na innych. Jeśli ktoś siebie nie pozna i nie polubi, to i niewiele będzie znaczyła dla niego miłość bliźniego.

Na modlitwie odkrywamy prawdziwy obraz Pana Boga. Jeśli się z Bogiem zaprzyjaźnimy, to On powie nam, jacy rzeczywiście jesteśmy. Zna nas bowiem bardziej niż my znamy siebie samych. W świetle Ducha Świętego zobaczymy, czy siebie przeceniamy, czy też niedoceniamy.

Bóg, pokazując prawdę o nas samych, uczy akceptacji naszej własnej osoby i jej prawdziwej miłości. Jeśli siebie zaakceptujemy i pokochamy, to dopiero wtedy będzie nam łatwiej zmieniać w nas to, co jest niepoprawne i złe. Miłość bowiem zawsze ma oczyszczający charakter.