Msza św. na cmentarzu

Od 20 lat na lubartowskim cmentarzu parafialnym w święto Przemienienia Pańskiego wierni gromadzą się na Mszy św. Ten piękny zwyczaj wprowadził i kontynuuje ks. prał. Andrzej Tokarzewski, który w tym roku także wygłosił okolicznościową homilię. "Głos zmarłych - dobrze, że tu jesteście. Ktoś umarł - dał wam życie i miłość, a wy tu zebrani odpłacacie się nam modlitwą. Zmarli obrócili się w proch ziemi i oczekują na ostatnie przemienienie do życia wiecznego. Jak to będzie, jak tyle istnień ludzkich zazna pełni życia? Na to pytanie znajdziemy odpowiedź w Piśmie Świętym: Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, co Bóg przygotował tym, co Mu uwierzyli. Przemiana na Górze Tabor była zapowiedzią zmartwychwstania Chrystusa, ale my jesteśmy świadkami przemienienia chleba i wina w Ciało i Krew naszego Zbawiciela podczas każdej Mszy św." - to słowa z homilii.

Cmentarz jest szczególnym sanktuarium, gdzie możemy modląc się uprosić u Boga wieczną chwałę dla naszych przodków. Stąd też potrzebna jest dbałość o piękno tego miejsca. Lubartowska nekropolia zmienia swe oblicze za sprawą Księdza Prałata. Od lat prowadzona jest wycinka starych drzew, które groziły zniszczeniem pomników. Obecnie w ich miejsce rosną tuje i jarzębiny, co sprawia, że cmentarz istniejący prawdopodobnie od roku 1800 staje się "parkiem" modlitwy. Aktualnie prowadzona jest renowacja cmentarnej kaplicy. Jest to obiekt zabytkowy, wybudowany z dobrowolnych ofiar wiernych w roku 1845. Pierwsza wzmianka o cmentarzu w Lubartowie pochodzi z roku 1603, a następna z roku 1740. Była to nekropolia znajdująca się tuż za parkanem kościoła św. Anny - obecnie jest tu krzyż i przykościelny parking.

Wróćmy na nekropolię przy ulicy Szaniawskiego. Są tu groby powstańców z roku 1831 i 1863, są nagrobki z napisami, że spoczywają tu żołnierze z okresu "nawały bolszewickiej - 1920 roku" i ostatniej wojny światowej. Obok kaplicy pochowani są księża pracujący w na terenie dawnej "dużej" lubartowskiej parafii i pochodzący z Lubartowa, a zmarli w innych rejonach kraju, a także zakonnicy z klasztoru Ojców Kapucynów oraz Siostry Felicjanki z Jadwinowa Tu czekają na "ciał zmartwychwstanie" liczne rzesze wiernych, znanych i zasłużonych mieszkańców miasta i okolic oraz tych, którzy w pocie czoła pracowali w polu lub warsztacie. Przed Bogiem będziemy równi.

Gdy stajemy przed mogiłą naszych najbliższych, wciąż ciśnie się pytanie Księdza Prałata: - jak to będzie? O tym, że kochamy tych, którzy są już wśród nas nieobecni, niech świadczy fakt cichej modlitwy i zadumy, przybrane kwiatami nagrobki i płonące znicze. Święto Przemienienia Pańskiego na cmentarzu ma wymiar naszej głębokiej wiary, a liczne rzesze wiernych w tym dniu na lubartowskiej nekropolii są tego dowodem.