Na Wieczną Wartę

6 sierpnia br. w kościele pw. św. Anny w Lubartowie zostało odprawione nabożeństwo żałobne za zmarłego Polikarpa Malugę. W celebrze brali udział dziekan ks. Józef Huzar, ks. Mirosław Skałban oraz o. Adam Sobich, a także rodzina, przyjaciele, sąsiedzi oraz żołnierze AK.

Polikarp Maluga był znanym mieszkańcem Lubartowa, do którego przybył w roku 1927 (miał wtedy 2 lata) z terenów Zamojszczyzny. Ojciec Polikarpa, będąc człowiekiem szlachetnym (pracował jako kościelny w kościele parafialnym św. Anny w Lubartowie), dzięki swoim rozległym kontaktom w okresie II wojny światowej owocnie włączył się wraz z rodziną w nurt walki z okupantem hitlerowskim. Byli czynnie zaangażowani w ukrywaniu i przechowywaniu uciekinierów z Lublina, których prześladował okupant. Polikarp był już wtedy zaprzysiężonym członkiem AK (pseudonim "Siwy") i w bardzo trudnych warunkach działał czynnie w plutonie łączności. Był często narażony na niebezpieczeństwo utraty życia ze strony Niemców i różnego rodzaju konfidentów, których wówczas w Lubartowie nie brakowało. W czasie okupacji Niemcy wydali zarządzenie o obowiązkowej zbiórce większych przedmiotów metalowych, która trwała od 1940 do 1944 roku. W lutym 1944 roku z dzwonnicy kościelnej zdjęto trzy dzwony. Średni dzwon "Michał" został zakopany przez AK przy dzwonnicy, zaś mały dzwon wywieziono i ukryto w posiadłości Majewskich przy ul. Lubelskiej. W 1944 roku, w czasie bombardowania Lubartowa, Polikarp Maluga został ranny. Odznaczony Krzyżem Armii Krajowej został awansowany na stopień oficerski. Jako pomocnik organisty Jana Maliszewskiego witał wkraczające od strony Firleja do Lubartowa oddziały 27. Wołyńskiej Dywizji Armii Krajowej. W późniejszym okresie Polikarp Maluga był organistą w kościele św. Anny, w kościele oo. Kapucynów, a później w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Przy kościele Ojców Kapucynów prowadził znany w całym Lubartowie chór mieszany. Był długoletnim pracownikiem lubartowskiego Inspektoratu PZU. Dał się poznać jako uczynny kolega i przyjaciel. Bardzo często brał udział w uroczystościach państwowych, reprezentując miejscowe władze AK, a także w uroczystościach pogrzebowych swoich kolegów z AK, przygotowując z pietyzmem oprawę muzyczną, dającą niezapomniane przeżycia. Wśród licznych pieśni na szczególną uwagę zasługuje "Modlitwa Paryzancka", którą Polikarp - "Poldek" często śpiewał: O, Panie, któryś jest na niebie, wyciągnij sprawiedliwą dłoń! Wołamy z wszystkich stron do Ciebie, O polski dach i polską broń! O Boże, skrusz ten miecz, co siecze kraj, do wolnej Polski nam powrócić daj! By stał się twierdzą nowej siły, nasz dom, nasz kraj! O Panie usłysz prośby nasze, o usłysz nasz tułaczy śpiew! Znad Warty, Wisły, Sanu, Bugu, męczeńska do Cię woła krew! O Boże, skrusz ten miecz...

Odszedł od nas na Wieczną Wartę przeżywszy 77 lat. Wieczny odpoczynek racz mu dać, Panie.