Słyszałem kiedyś, że Chińczycy pozdrawiają się w bardzo ciekawy sposób. Nie życzą sobie - tak jak my - dobrego dnia czy dobrego wieczoru, ale gdy spotykają się w drodze, w domu lub w innym miejscu, pytają: Skąd przychodzisz i dokąd idziesz? Są to dwa pytania fundamentalne dla każdego człowieka, od których nie sposób uciec. Skąd przychodzisz? Z jakiego kraju? Jaka jest twoja osobista historia? Jakie jest twoje środowisko, w którym się wychowałeś? Jakie wartości zostały ci wpojone? Jaka jest ich hierarchia? Co dla ciebie tak naprawdę jest najważniejsze w życiu? Drugie zaś pytanie jest pytaniem o przyszłość: Dokąd zmierzasz? Jakie masz cele w życiu? Co jest dla ciebie inspiracją i nadzieją? Gdzie leży twoje szczęście?
Tegoroczny temat Tygodnia Modlitw o Powołania do Kapłaństwa i Życia Konsekrowanego brzmi: Powołanie w tajemnicy Kościoła. Może więc warto się zastanowić, skąd pochodzą powołania w Kościele i dokąd zmierzają. Jak to się dzieje, że w świecie o kulturze „antypowołaniowej” - w którym liczą się szybki sukces, wielkie pieniądze i wygoda ponad wszystko - są młodzi ludzie, którzy śmiało podejmują wezwanie do kapłaństwa oraz do życia w czystości, ubóstwie i posłuszeństwie? Moglibyśmy ich spytać, wędrując szlakiem chińskiego pozdrowienia: Skąd przychodzicie i dokąd zmierzacie?
Powołanie to nieoczekiwany Boży dar dla Kościoła, który zwykle objawia się przez pryzmat osobistej tajemnicy wybranego. To tajemnicze wezwanie Jezusa do pracy w Jego Winnicy, którą jest Kościół. Wezwanie to wiąże się też z pewną obietnicą. Obietnicą stania się rybakami ludzi. Powołanie to bowiem nic innego jak wezwanie do współpracy z Chrystusem w dziele budowania Jego Królestwa na ziemi. Zadaniem powołanych jest zdobywanie kolejnych współpracowników do Winnicy Pańskiej. Powołanie nie kończy się bowiem na przebywaniu z Chrystusem i dążeniu tylko do własnego zbawienia. To stawanie się wiarygodnym świadkiem zbawienia dla innych. Innymi słowy: to wezwanie do bycia świętymi. I jest to wezwanie szczególnie aktualne dziś i skierowane do każdego wierzącego. „Wszyscy chrześcijanie jakiegokolwiek stanu i zawodu powołani są do pełni życia chrześcijańskiego i do doskonałości miłości… Dzisiaj trzeba na nowo z przekonaniem zalecać wszystkim dążenie do tej «wysokiej miary»” - pisał sługa Boży Jan Paweł II (Novo millennio ineunte, 31).
Wiemy już teraz, skąd przychodzi powołanie. A dokąd powinno ono zmierzać - zwłaszcza w dzisiejszym świecie, aby odpowiedzieć na jego wyzwania i wezwania?
Na synodzie biskupów europejskich podkreślono, że najbardziej palącą kwestią jest wzrastający głód nadziei, która może nadać sens życiu oraz historii i która pozwoli nam iść razem. Kościół wskazuje na ufność i wiarę w Jezusa Chrystusa jako odpowiedź i jedyną pewną szansę. Często jednak stawiamy pytanie: Gdzie mamy odnajdywać oblicze Syna Bożego? Kościół wskazuje na to Oblicze ukryte w ubogim, pozbawionym nadziei na polepszenie swego bytu, w bezrobotnym, w opuszczonym, chorym, w samotnym staruszku, w rodzinie wielodzietnej borykającej się z trudnościami, w młodzieży z trwogą spoglądającej w swoją przyszłość. Im wszystkim trzeba nieść nadzieję objawiającego się Boga - Miłości, Boga jako ukochanego Ojca, który pochyla się nad swoim stworzeniem, podnosi je do swojej godności, który nie zapomina nigdy o swoich obietnicach, który w swojej Opatrzności kieruje światem. Jest to dziś szczególne wezwanie dla misjonarzy, zakonników i sióstr zakonnych oraz dla tych wszystkich, którzy poprzez służbę bliźniemu pragną odnaleźć najgłębszy sens swego życia. „Droga, którą życie konsekrowane powinno podjąć na początku nowego tysiąclecia, jest naznaczona kontemplacją Chrystusa ze wzrokiem bardziej niż kiedykolwiek wpatrującym się w oblicze Pana... który staje przed nami w każdej osobie, utożsamiając się w sposób szczególny z najmniejszymi, biednymi, z tymi, którzy cierpią i są w potrzebie…” (Ripartire da Cristo, 23). Powołanie do bycia autentycznym i prawdziwym chrześcijaninem to powołanie do świętości, do miłości bliźniego. A winniśmy kochać drugiego, pamiętając, że „potrzebna jest dziś nowa «wyobraźnia miłosierdzia», tak aby gest pomocy był postrzegany jako świadectwo braterskiej wspólnoty dóbr” (por. NMI 50).
Każdy zatem chrześcijanin, aby mieć serce i oczy pełne Jezusa, powinien czuć pragnienie dzielenia się swoją wiarą ze wszystkimi, którzy żyją obok niego. To z kolei pozwoli człowiekowi poznać, kim jest, skąd przychodzi i dokąd zmierza. „Jedynie służba bliźniemu otwiera mi oczy na to, co Bóg czyni dla mnie, i na to, jak mnie kocha. Święci (...) czerpali swoją zdolność do miłowania bliźniego, zawsze na nowo, ze spotkania z Chrystusem Eucharystycznym, a to spotkanie nabierało swego realizmu i głębi właśnie dzięki jej posłudze innym” (Deus caritas est, 18).
Powołanie to wezwanie, aby iść do najdalszych zakątków ziemi i nieść Jezusa w sercu, nie jak strachliwi ludzie, ale jak odważni i radośni apostołowie Pana. Ta radość przychodzi z doświadczenia miłości braterskiej i z piękna doświadczania wzajemnej jedności. Jest to jeden z najsłodszych darów Ducha Świętego, który czyni życie braterskie kochanym i upragnionym. To właśnie ukazuje prawdziwy urok życia konsekrowanego, poświęconego Bogu. Jest doświadczeniem prawdziwej radości życia. To jest życie w pełni, życie przez duże „Ż”, do którego Was zachęcam, bo to chyba jedyna dobra odpowiedź na chińskie pozdrowienie: Dokąd idziesz?