Na szczątkach wspomnień o rodzinnym kraju,
Na wrakach marzeń nigdy niespełnionych,
Na losach podeptanych, rozmiażdżonych,
Wśród stepu groby Wasze wyrastają.

Spierzchnięty piach spragnionych Polski mogił
Mazurka Dąbrowskiego dźwięk łagodzi.
I pięknem swym w imieniu Waszych rodzin
Różany wieniec krzyż cmentarny zdobi.

Śpiewają dzieci Wam o kwiatach polskich,
Co w szczerym polu teraz właśnie kwitną.
I prosta pieśń tu zdaje się modlitwą,
Przy dźwiękach której nikną hymny wzniosłe...

Nie w polskim niebie utkwił wzrok gasnący -
Przygarnął step rozdartej Polski synów.
Tu schyla czoło zachodzące słońce
I Orląt polskich w czerwień swą okrywa.

Taraz, październik 2005