„Niepokalana Matka Boża zawsze dziewica Maryja, ukończywszy swoje ziemskie życie, została wzięta do chwały nieba z duszą i ciałem”. W tym fragmencie z konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus, która została ogłoszona przez Piusa XII w 1950 r., zawiera się esencja dogmatu Kościoła katolickiego o wniebowzięciu Maryi.
Ta prawda naszej wiary, niestety, bywa w dzisiejszych czasach niejednokrotnie kontestowana przez niektórych teologów, szczególnie z Europy Zachodniej. Twierdzą oni, że nic o niej nie mówi wprost ani Nowy Testament, ani najwcześniejsza tradycja chrześcijańska. Niemniej w tego typu myśleniu zapomina się o tym, że prawda o wniebowzięciu Matki Bożej jest w nich niejako organicznie osadzona, jako pogłębione pojmowanie Bożego objawienia, którego depozytariuszem jest nie kto inny, tylko założony przez Jezusa Chrystusa Kościół katolicki.
Dlatego też dogmaty naszej wiary unaoczniają zawarte w objawieniu tajemnice. Były one stopniowo odsłaniane w rozwijających się kościelnych wspólnotach. W przypadku wniebowzięcia Maryi można śmiało mówić o tym, że prawda ta była wyznawana już jednomyślnie, poczynając od VII wieku.
Można zatem stwierdzić, że zarówno początek, jak i koniec ludzkiej oraz ziemskiej egzystencji Maryi został uświęcony przez Boże interwencje. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny przypomina nam o tym, że ma Ona już udział w chwale swojego Syna. W ten sposób antycypuje Ona też zmartwychwstanie wszystkich członków Mistycznego Ciała Chrystusa, którym jest Kościół.