Autorzy trzech pierwszych Ewangelii (według św. Mateusza, Marka i Łukasza) zwykle określają cuda dokonane przez Jezusa za pomocą wyrażenia „dzieła z mocą” (gr. dynamis). Rzadziej zaś stosują termin „znak”, w którym lubuje się redaktor Ewangelii według św. Jana (była o tym mowa przed dwoma tygodniami). Za takim, a nie innym wyborem nazewnictwa dokonanym przez synoptyków być może ukrywa się idea, że właśnie w osobie Proroka z Nazaretu manifestuje się już teraz eschatologiczna moc królestwa Bożego.
Cuda byłyby zatem rzeczywistością, która je antycypuje i zarazem symbolizuje (Jezus nie uzdrowił przecież wszystkich chorych, a śmierć nadal zbierała swoje obfite żniwo wśród Jego słuchaczy). Nowotestamentowi autorzy nie wahają się o tym pisać w sposób otwarty: „A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże” (Łk 11, 20).
Dlatego też cuda zreferowane w Ewangeliach mają swoją substancjalną paralelę w opowiadaniach o cudach ze Starego Testamentu, a nie w starożytnych relacjach o uzdrowicielach i egzorcystach świata hellenistycznego, nawet jeśli formalnie prezentują analogie stylistyczne z tymi ostatnimi.
Prezentując opowiadania o cudach w tej perspektywie, unika się dwóch skrajności w ich interpretowaniu. Pierwsza z nich odnosi się do tzw. spirytualizacji opowiadań, czyniąc z nich po prostu symbole rzeczywistości wewnętrznych (np. zwycięstwo życia duchowego nad grzechem, uzdrowienie z paraliżu moralnego czy duchowej ślepoty). Druga zaś skrajność prowadzi do tego, żeby cuda wyjaśniać tylko i wyłącznie racjonalnie, podporządkowując je regułom współczesnej racjonalistycznej logiki (np. chorzy nie byli naprawdę chorzy, Jezus posługiwałby się siłą sugestii, nie chodziłby po morzu, lecz tylko po kamienistej plaży wzdłuż morza, a rozmnożenie chlebów byłoby idealnym podziałem tego, co ludzie ze sobą przynieśli do jedzenia).
Powyższe tendencje w wyjaśnianiu opisów cudów obecnych w Nowym Testamencie nie uwzględniają zamierzeń i celów, które towarzyszyły biblijnym autorom. Dla nich relacje o cudownych wydarzeniach mają przede wszystkim charakter świadectwa i proklamują wiarę w zmartwychwstałego Pana. Właśnie owa wiara w uwielbionego Chrystusa zmienia całkowicie perspektywę życia człowieka wierzącego.