Przedmiotem naszych ostatnich rozważań w ramach tego cyklu o lekturze Biblii były opowiadania o cudach. Możemy ich sporo odnaleźć w Nowym Testamencie, szczególnie w Ewangeliach. Mianem cudu, według popularnych encyklopedycznych definicji, określa się zjawisko lub wydarzenie, którego nie da się wytłumaczyć zgodnie ze znanymi nam prawami przyrody. Tego typu zdarzenia wyjaśnia się za pomocą tzw. Bożej ingerencji lub działania sił nadprzyrodzonych.
W nowotestamentowych tekstach opowiadania o cudach zwykle koncentrują się na podkreśleniu odnowicielskiej mocy, którą Jezus z Nazaretu przynosi ludziom (była już o tym mowa wcześniej). Dzieje się tak również wtedy, gdy relacje o cudownych wydarzeniach nie zawierają w sobie jakiegoś konkretnego uzdrowienia czy też tzw. egzorcyzmu, czyli specjalnej modlitwy. Opisy cudów są bowiem świadectwem namacalnej wręcz bliskości nadejścia Bożego Królestwa. Owo przyjście panowania Boga jest wyjątkowo mocno zaakcentowane w opowiadaniach o przywróceniu do życia konkretnych osób, jak np.: córka Jaira (por. Mk 5, 35-43; Mt 9, 23-26; Łk 8, 49-56), syn wdowy z Nain (por. Łk 7, 11-17) czy też Łazarz (por. J 11, 1-43).
Przesłanie o nastaniu Bożego Królestwa wyłania się również z opowiadań, które przedstawiają nam tzw. cuda nad naturą. Wśród nich można wymienić teksty o tym, że Jezus ucisza burzę (por. Mk 4, 35-41; Mt 8, 23-27; Łk 8, 22-25), przechadza się po jeziorze (por. Mk 6, 45-52; Mt 14, 22-33; J 6, 16-21) czy też o tym, że za Jego przyczyną dochodzi do cudownego połowu ryb (por. Łk 5, 4-11). W pewnym sensie można również do tej kategorii zaliczyć relacje o cudach związanych z rozmnożeniem chleba i ryb (por. Mk 6, 30-44 czy też 8, 1-9).
Niejednokrotnie cuda nad naturą bywają przez biblistów nazywane cudami epifanii. To ostatnie słowo pochodzi od greckiego czasownika epifaino, który można w języku polskim oddać czasownikiem „manifestuję”, „objawiam”, „czynię widocznym”, „pojawiam się”. Właśnie w tego typu opowiadaniach Jezus manifestuje swoją naturę herolda i zarazem tego, kto poprzedza nadejście Bożego Królestwa. W Nim zaś samym i w Jego czynach zaczynają się realizować mesjańskie obietnice opisywane na kartach Starego Testamentu i adresowane do narodu izraelskiego.