Żyzny Półksiężyc znał różnych władców. Imiona niektórych zostały zapomniane, innych wpisały się na stałe w karty historii. Do tych ostatnich należy Hammurabi, który rządził w Babilonie w latach około 1792-1750 przed Chr. Umacniając swą władzę w dolnym biegu Eufratu, zdobywał coraz to nowe miasta. Pod względem religijnym wsławił się tym, że umocnił kult boga Marduka. Bardziej jednak znany jest jako prawodawca, który w tworzonym przez siebie kodeksie zapisał m.in.: „Jeśli syn ojca swego uderzył, utną mu rękę. Jeśli obywatel wybił oko obywatelowi, oko wybiją i jemu”. Babiloński kodeks etyczno-prawny przystosowany został do potrzeb Izraela, o czym świadczy zapis Księgi Wyjścia: „Oko za oko, ząb za ząb” (Wj 21, 24).
Tak rodziła się „złota zasada”, sformułowana później przez Jezusa: „Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, tak i wy im czyńcie” (Mt 7, 12). Sama nazwa przepisu sięga siedemnastego wieku przed Chr. Starożytni formułowali go na dwa sposoby, negatywnie i pozytywnie. „Nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe” lub „czyń innym tak, jakbyś chciał, aby tobie czyniono” - to dwie strony złotej zasady, jak awers i rewers złotej monety. I nie chodzi tu tylko o odmienne sformułowanie. Pierwsza wersja ogranicza się do unikania zła, druga zachęca do działania, do podjęcia inicjatywy, do dostrzegania potrzeb drugiego. Wersja Jezusowa jest pozytywna: podejmij działanie wobec potrzebującego, weź sprawy w swoje ręce, inicjatywa czynienia dobra należy do ciebie! Niedługo po Jezusie złotą zasadę, również w pozytywnej formie, ujął Seneka. Rzymski filozof w „Listach moralnych do Lucyliusza” pisał: „Żyj z niższym tak, jak chciałbyś, aby wyższy żył z tobą”’. Seneka znalazł nawet ciekawe zastosowanie praktyczne dla przepisu: „Wiesz, że niegodziwcem jest ten, kto od własnej żony wymaga obyczajności, a sam jest uwodzicielem cudzych żon”. Złota zasada w pozytywnym ujęciu Jezusa jest wezwaniem do działania: czyń to, co chcesz, aby tobie czyniono! Działaj! Bo przecież - „kto się nie leni, zrobi złoto z kamieni”.