Lidia Dudkiewicz: - Od najdawniejszych czasów uważa się mowę człowieka za kamień probierczy jego wartości. Biblijna Mądrość Syracha słusznie powiada, że „w mowie jest (albo) chwała, (albo) hańba człowieka” (por. Syr 5, 13).

Br. Stanisław Rybicki FSC:
- Grzechy popełniane mową to zjawisko nader powszechne. Nienaganne panowanie nad mową można poczytywać za wysoki stopień doskonałości. O tym mówi nam całe Pismo Święte, zwłaszcza List św. Jakuba. Nieumiarkowane używanie języka może spowodować znaczne szkody w życiu człowieka. Nade wszystko język może stać się organem pychy.
List św. Jakuba porównuje działanie języka do palącego ognia, a spowodowane szkody - do gwałtownego pożaru lasu. Ten niepozorny organ mowy staje się często środowiskiem, w którym rozwija się nieprawość zdolna skazić całe życie moralne człowieka. Jego złowieszczy wpływ może objąć wszystkie pozostałe członki ciała.
Język nieopanowany cechuje ustawiczna gotowość do wyrządzania zła, do szerzenia nieprawości. Język jako narzędzie chwalby Bożej powinien odznaczać się nieskazitelnością. Tymczasem rzeczywistość życia codziennego mówi o czymś innym. Ten sam język jakże często grzeszy przeciw Bogu i bliźnim.

- Antytezą złego sługi jest dobry i ofiarny sługa...

- Nie tylko wśród chrześcijan, ale zwłaszcza wśród nich, obowiązuje zasada ewangeliczna: „Kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem waszym. Na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać życie swoje na okup za wielu” (por. Mt 20, 26-28). Wyrażenie „za wielu” nie oznacza jedynie wybranych, lecz całą ludzkość. Sednem takiej służebnej postawy ma być uniwersalna miłość. W Liście św. Jana Apostoła czytamy pouczenie: „Nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą” (por. 1 J 3, 18). Chrześcijanin praktykujący miłość Boga i bliźniego wypełnia przykazania jako coś oczywistego. Nie są one dla niego ciężarem, lecz spontaniczną potrzebą serca.
Zakończmy pouczeniem zawartym w Księdze Mądrości Syracha: „Mądrość i wykształcenie to bojaźń Pana, a w wierności i i łagodności ma On upodobanie” (por. Syr 1, 27).