Ten tekst powinien powstać dwa tygodnie temu, gdzieś w okolicach 23 czerwca.

Tak się jednak nie stało i długo by wskazywać powody, dla których zaistniała taka felietonowa rozbieżność. Dość powiedzieć, że ojcowskie obowiązki nie zawsze idą w parze z terminami nadsyłania tekstów do łódzkiej Niedzieli. Ten tekst będzie więc traktował o ojcach. A właściwie o ich troskach o dobro dzieci. Dużo się bowiem mówi o macierzyństwie i jego trudach. Z kolei praktycznie nikt nie wspomina o ojcostwie i wyzwaniach z nim związanych.

Tak jakby ojciec był tylko asystentem matki i cieniem prawdziwego rodzica - kochającego, troskliwego i pragnącego dla swoich pociech dobrej przyszłości. Trudno jednak nie widzieć kwestii ojcostwa w Polsce w ciemnych barwach, jeśli spojrzy się na oficjalne statystyki dotyczące decyzji sądów w sprawie przyznania opieki nad dziećmi. Nadal w 40 proc. przypadków wyłączną opiekę nad małoletnimi otrzymuje matka. Dla porównania, tylko 4 proc. ojców może liczyć na takie rozstrzygnięcie. Jeśli jednak spojrzeć na orzeczenia dotyczące miejsca zamieszkania dziecka, to tutaj statystyki są jeszcze bardziej porażające. Nadal w 90 proc. przypadków miejscem zamieszkania małoletnich jest miejsce przebywania matki. W praktyce oznacza to, że ogromna liczba dzieci, które i tak zostały dotknięte traumą rozwodu rodziców, nie mają wielkich szans na zbudowanie silnej i długotrwałej relacji z ojcem. I choć liczby powoli zmieniają się na korzyść mężczyzn (jeszcze do niedawna w sześciu na dziesięć przypadków wyłączną opiekę nad dzieckiem sąd zasądzał na rzecz matki), to jednak wciąż bez cienia przesady można mówić w Polsce o dyskryminacji ojców.

Od lat twierdzę, że ojcowie to, tuż po osobach niepełnosprawnych, najbardziej dyskryminowana grupa społeczna w kraju. Dlatego słuchając niektórych koncesjonowanych narzekaczy biadolących wszędzie tam, gdzie ich tylko zaproszą, o ogromnych prześladowaniach osób o odmiennej orientacji seksualnej albo o reżimie ścigającym sędziów nie da się pozostać spokojnym.

Zostawmy jednak krzykaczy i skupmy się na ojcach. O tym, że odgrywają oni ważną rolę w rozwoju swoich dzieci wie chyba każdy. Natomiast o tym, że dziecko może otworzyć przed mężczyzną nową perspektywę postrzegania świata, także wiary, niestety wie niewielu z nich. A przecież kontakt z własną pociechą daje nam, ojcom, możliwość dostrzeżenia tego, że mamy w sobie opiekuńczą naturę. Co więcej, ona bardzo chce być zauważona i wykorzystana.

Dziecko pokłada w ojcu nadzieję, może jeszcze bardziej niż w matce. Pragnie zdobyć jego uznanie, okazać się godnym jego miłości. A jednocześnie czeka, aż ojciec zauważy jego starania i doceni wysiłek włożony w jakieś działanie. Tymczasem wielu ojców boi się pokazać troskę w obawie przed odsłonięciem tej wrażliwej części ich natury. Tak jakby strach o własne dziecko miał zawładnąć ich sercem i na stałe uczynić ich, w ich własnym mniemaniu, słabszymi. Mężczyźni często przyjmują wtedy pozę nieczułych i twardych obrońców wartości, którzy apodyktycznością próbują ratować sytuację, która wymyka im się z rąk. W efekcie troska ojca, zamiast skupiać się na dziecku, ogniskuje się na nim samym, starając się nie dopuścić do utraty kontroli.

Uświadomienie sobie, że od naszych decyzji zależy przyszłość (w dużej mierze także ta po śmierci) naszego dziecka może być początkiem zmian na lepsze. Zdaniem sobie sprawy z roli jaką powinien odgrywać ojciec w życiu dziecka: przewodnika, nauczyciela i przyjaciela. Czasem i żandarma, bo jak wiadomo, bezstresowe wychowanie kosztuje dużo stresu. Najpierw rodziców, potem także i dziecko. Ojcowie również, często nie mniej niż matki, martwią się o swoje dzieci. Troskliwe serce ojca to prawdziwy skarb męskości. Czasem zastanawiam się co myśli Ojciec w niebie, kiedy widzi myślącego ojca, zastanawiającego się nad myślami własnego dziecka. Czy dziwi się bardziej ojcu czy dziecku? A może sam zastanawia się, co począć z tym całym ojcostwem, skoro wciąż przysparza ono sporo problemów współczesnym mężczyznom?