Rzymskie wakacje są trudne do zniesienia - temperatura osiąga 35°C, a sytuację pogarsza jeszcze duża wilgotność powietrza. Dlatego kto może, wyjeżdża poza miasto: nad morze lub w góry otaczające stolicę Włoch. Najbliżej jest do Colli Albani - Wzgórz Albańskich, które wznoszą się na południe od Rzymu wokół Jeziora Albańskiego (wzgórza są pochodzenia wulkanicznego, a jezioro jest kraterem wygasłego wulkanu). Już w starożytności na malowniczych wzgórzach wznosili swe letnie rezydencje cesarze i arystokracja. Jednym z nich był Domicjan, który w otoczonej legendą miejscowości Alba Longa kazał wybudować swemu architektowi Rabiriusowi wspaniały pałac. Powstał on na zboczu wulkanu, dlatego roztaczał się z niego wspaniały widok zarówno na jezioro, jak i na rozciągającą się u podnóża wzgórz nizinę oraz Morze Tyrreńskie. Po śmierci cesarza pałac popadł w ruinę i dopiero w XII wieku ród Gandolfich wybudował tu zamek, stąd nowa nazwa miejscowości - Castel Gandolfo (dosłownie: Zamek Gandolfich).
Starożytną tradycję spędzania wakacji na Wzgórzach Albańskich przejęli papieże, począwszy od epoki renesansu. Castel Gandolfo szczególnie upodobał sobie kard. Maffeo Barberini, którego wbrano papieżem na konklawe w 1623 r. (przyjął imię Urban VIII). Już jako papież kazał wybudować tam willę, którą ukończono w 1626 r. Obok zamieszkał jego bratanek Taddeo Barberini, którego rezydencja składała się z pałacyku i ogrodów urządzonych na terenie dawnego pałacu cesarskiego. Tak zaczęła się historia papieskich wakacji w Castel Gandolfo. Gdy w 1929 r. na mocy Traktatów Laterańskich między państwem włoskim a Stolicą Apostolską powstało Państwo Watykańskie (Cittŕ dello Stato del Vaticano), w jego skład weszła także papieska rezydencja w Castel Gandolfo. Obecnie składa się ona z pałacu Urbana VIII, przylegającego do niego małego ogrodu, willi Cybo oraz dawnej posiadłości Barberinich, która rozciąga się aż do sąsiedniego miasteczka - Albano. Na polecenie Piusa XI Emilio Bonomelli, czerpiąc z bogatej tradycji włoskiej sztuki ogrodniczej, przebudował dawną posiadłość Barberinich i przywrócił jej dawny splendor.
Ogrody zaprojektowane przez Bonomellego zachowały tarasowy charakter dawnej willi Domicjana. Na najwyższym poziomie urządzono tzw. ogród Belwederu (giardino del Belvedere), który w rzeczywistości jest zalesionym śródziemnomorskimi i egzotycznymi drzewami parkiem. Od strony jeziora wznosi się mur pałacu Domicjana z nimfami, a na jego południowym skraju znajduje się otoczona cyprysami romantyczna sadzawka, przy której ustawiono statuę Matki Bożej (Madonna del Parco). Był to jeden z ulubionych zakątków Jana Pawła II, który spędzał tu wiele czasu na medytacji i modlitwie.
Poniżej na stoku, na niższym tarasie, urządzono kilka wspaniałych ogrodów we włoskim stylu, tzw. ogrody all’italiana. Jeden z ogrodów składa się z czterech pól podzielonych niskim żywopłotem i naśladuje formy kasetonowych sklepień rzymskich bazylik. Sąsiedni ogród, położony na przedłużeniu pierwszego, zwany jest ogrodem Gaju Cytrusowego - giardino dell’Agrumeto, gdyż zdobią go olbrzymie donice z drzewkami cytrusowymi, stojące między trawnikami, z pełnymi fantazji dekoracjami z kwiatów. Ten imponujący ciąg ogrodów kończy się naturalną niszą uformowaną ze strzelistych cyprysów, w której umieszczono kunsztowną antyczną rzeźbę przedstawiającą bachantkę - kobietę z orszaku Dionizosa. Obok ogrodu dell’Agrumeto znajduje się mały, lecz piękny ogród Magnolii - w którego centrum rośnie właśnie magnolia, a jego dekoracją jest ułożony z kwiatów herb Piusa XI. Z klombem sąsiaduje fontanna ze starożytną rzeźbą pośrodku.
Na trzecim, najniższym tarasie ogrodów znajduje się tzw. plac Kwadratowy - piazza Quadrata. Ten niewielki plac otoczony jest wysokim żywopłotem, który do złudzenia przypomina starożytne akwedukty - sprowadzano nimi wodę dla mieszkańców Rzymu i stały się nieodłączną częścią krajobrazu Lacjum. Na środku placu ustawiono cenną rzeźbę rzymską - konny posąg cesarza. Na tym samym poziomie znajduje się ogród Zwierciadeł - giardino degli Specchi (jego nazwa pochodzi od tafli dwóch sztucznych stawów, w których niczym w zwierciadłach odbijają się błękitne niebo, białe chmury i zieleń krzewów). Stawy otaczają rozległe angielskie trawniki oraz krzewy przycięte w formy sfery i stożka. Natomiast przy murze, który ogranicza ogród od stoku, wzniesiono fontannę z posągiem Neptuna.
Poniżej placu Kwadratowego rozciąga się bardzo dobrze utrzymany park z szerokimi alejami. Następnie, w kierunku miasta Albano, rezydencja papieska znowu zmienia swój charakter - znajduje się tam ogród, gaj oliwny i łąka, na której pasą się krowy. Na skraju terenu wybudowano fermę z zabudowaniami gospodarskimi, kurnikami i stodołami - dostarcza ona niektórych produktów spożywczych na papieski stół.
Papieże spędzają w Castel Gandolfo kilka letnich tygodni (temperatura jest tu trochę niższa niż w Rzymie, wilgotność mniejsza, a powietrze czystsze). W tym okresie mogą cieszyć się wspaniałymi ogrodami rezydencji i przebywać na łonie natury. Można zobaczyć wtedy wśród zieleni samotną, białą postać z różańcem lub brewiarzem w ręku, przechadzającą się alejkami tego „śródziemnomorskiego raju”.