W sobotę 15 grudnia 2007 r. o godz. 1 w nocy zmarła w Warszawie m. Andrzeja Górska, przełożona generalna Urszulanek Szarych w latach 1964-83.
Objęła stanowisko po tragicznej śmierci poprzedniej przełożonej generalnej - m. Franciszki Popiel i przewodziła zgromadzeniu w latach epokowych zmian w Kościele powszechnym - po Soborze Watykańskim II (1962-65) i po wyborze Papieża Polaka (1978); zakończyła trzecią z kolei kadencję zaraz po doprowadzeniu do beatyfikacji m. Urszuli Ledóchowskiej (1983).
Z m. Urszulą Ledóchowską zetknęła się już jako dziecko w swojej rodzinnej Łodzi, gdzie przyszła Święta organizowała placówki urszulańskie. Zafascynowana jej postacią, po kolejnym spotkaniu, tym razem na Uniwersytecie Warszawskim, na którym m. Urszula przekonywała studentki, by, wzorem kolegów odbywających służbę wojskową, wybierały służbę na Polesiu - wśród biednej ludności różnych wyznań - wstąpiła w 1938 r. do zgromadzenia. Wysłana do Mołodowa, współpracowała z m. Franciszką Popiel, jedną z najbardziej charyzmatycznych postaci zgromadzenia urszulanek szarych, oraz legendarnym ks. Janem Zieją, misjonarzem poleskim. Te trzy niezwykłe postacie polskiego Kościoła ukształtowały jej dalsze życie.
Śluby zakonne złożyła podczas okupacji, w 1941 r., opiekując się w tym samym czasie bezdomnymi ofiarami wojny oraz organizując tajne komplety dla gimnazjalistów i licealistów. Zaangażowała się w akcję pomocy Żydom, wraz z innymi siostrami uratowała kilkadziesiąt żydowskich dzieci.
Niemal całe swoje życie zakonne związała ze słynnym „Szarym Domem” sióstr urszulanek w Warszawie, który z czasem stał się jednym z rozpoznawalnych symboli stolicy. W 1939 r. dom był przystanią dla uchodźców z całej Polski, podczas okupacji działała w nim kuchnia Rady Głównej Opiekuńczej, tutaj mieściły się też instytucje Państwa Podziemnego. W kaplicy sióstr urszulanek odprawiane były Msze św. oraz rekolekcje dla żołnierzy Szarych Szeregów i AK, a podczas Powstania Warszawskiego dom pełnił rolę placówki pomocy dla walczących powstańców i ludności Powiśla. Po wojnie, podniesiony z gruzów „Szary Dom” stał się jednym z ośrodków niezależnego życia kulturalnego i intelektualnego stolicy. Tutaj spędził ostatnią noc kard. Karol Wojtyła przed wyjazdem do Rzymu na konklawe, które obrało go na papieża. M. Andrzeja Górska była świadkiem tych wszystkich wydarzeń, które stały się częścią polskiej historii, opisanych i ukazanych później w książkach i filmach.
W 1964 r. została przełożoną generalną, skupiając się w swojej pracy na działalności misyjnej zgromadzenia, organizując nowe placówki w Kanadzie, Argentynie i Brazylii oraz przywracając placówki w krajach skandynawskich - Danii i Finlandii. Przeprowadziła proces beatyfikacyjny m. Urszuli Ledóchowskiej, zakończony pierwszą uroczystością beatyfikacyjną na ziemi polskiej - w Poznaniu w 1983 r., podczas drugiej pielgrzymki Jana Pawła II do Ojczyzny. 18 maja 2003 r. w Watykanie podczas kanonizacji m. Urszuli Ledóchowskiej niosła jej relikwie do ołtarza.
W późniejszych latach dużo uwagi przywiązywała do upowszechniania w szerszych kręgach społeczeństwa dziedzictwa duchowego św. Urszuli Ledóchowskiej. Doceniała rolę współczesnych mediów, sama miała lekki styl pisarski i talent literacki. Była autorką wielu artykułów o życiu św. Urszuli, ks. Jana Ziei oraz historii i działalności zgromadzenia.
W 1997 r. została uhonorowana przez jerozolimski Instytut Yad Vashem medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”. W 2007 r. prezydent Lech Kaczyński odznaczył ją Orderem Odrodzenia Polski.
Była osobą niezwykłych zalet ducha, jedną z tych postaci Kościoła, które w mrocznych czasach wojny i totalitaryzmu musiały zaświadczyć o Chrystusie, a w trudnych latach, które nastąpiły później, odbudowywać nadzieję w Chrystusie, wypełniając wiernie Jego przykazania.