- Dobry rachunek sumienia powinien opierać się na trzech relacjach: do Boga, do bliźniego i do siebie.

- Akt żalu ma być szczery, wewnętrzny i powszechny (żałujemy za wszystkie, a nie tylko za wybrane grzechy) oraz na tyle mocny, abyśmy byli gotowi raczej ponieść konsekwencje grzechu niż popełnić go powtórnie.

- Postanowienie poprawy jest spojrzeniem, światłem pokazującym człowiekowi przyszłość. Nie chodzi w nim o deklarację niegrzeszenia aż do śmierci, ale o determinację woli, o próbę odrzucania pokus.

- Konieczne jest szczere wyznanie win wobec spowiednika, któremu zależy przede wszystkim na tym, aby udało nam się pokonać zło. Pytania kapłana służą rozeznaniu, o jaki grzech chodzi, i pomocy w osądzeniu jego wagi.

- Zadośćuczynienie pomaga zrozumieć, że wysiłek nawracania się nie może zakończyć się wraz z rozgrzeszeniem. Dlatego celem zadośćuczynienia jest chęć powrotu do Boga, ale i wyleczenie skutków grzechu.

Na podstawie książki „Grzechy w kratkę”. O spowiedzi z o. Piotrem Jordanem Śliwińskim OFMCap rozmawiają Elżbieta Kot i Dominika Kozłowska, Wydawnictwo Znak, Kraków 2008.