Pracując za granicą, należy pamiętać, że dochody z tego samego źródła nie mogą być opodatkowane podwójnie, tzn. w Polsce i za granicą. Regulują to dwustronne umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawarte przez Polskę oraz ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W przypadku polskiego pracownika, który świadczył pracę za granicą, przy obliczaniu podatku dochodowego stosuje się jedną z dwóch metod, tj. metodę wyłączenia z progresją lub metodę proporcjonalnego odliczenia.
Metoda wyłączenia z progresją stosowana jest do obliczania podatku pracowników z Polski, którzy wykonywali pracę w następujących państwach: Cypr, Czechy, Estonia, Francja, Grecja, Hiszpania, Irlandia, Kanada, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Malta, Niemcy, Norwegia, Portugalia, RPA, Słowacja, Słowenia, Szwajcaria, Węgry, Włochy.
Metoda ta zakłada, że dochód uzyskany za granicą i opodatkowany za granicą jest zwolniony z opodatkowania w Polsce, z tym że stawka podatkowa obliczana jest w oparciu o sumę dochodów uzyskanych w Polsce i za granicą.
Metoda ta oznacza w praktyce, że osoba, która pracowała za granicą, ma obowiązek złożenia zeznania podatkowego w Polsce tylko wtedy, gdy:
- osiągnęła równocześnie w Polsce dochody podlegające opodatkowaniu lub
- zamierza rozliczyć swoje dochody łącznie z dochodami małżonka (łączne opodatkowanie), lub w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci.
Metoda proporcjonalnego odliczenia stosowana jest w przypadku pracowników z Polski, którzy wykonywali pracę m.in. w takich państwach, jak: Australia, Belgia, Dania, Finlandia, Holandia, Rosja, USA, Wielka Brytania.
Metoda ta zakłada, że dochód uzyskany za granicą jest opodatkowany w Polsce, ale od należnego podatku odlicza się podatek zapłacony za granicą. Przy zastosowaniu tej metody nawet gdy pracownik osiągnął dochody z pracy tylko za granicą, nie osiągając dochodów w Polsce, ma obowiązek złożyć zeznanie podatkowe w polskim urzędzie skarbowym. Wyjątkiem są tylko osoby, które udowodnią, że ich centrum życiowe znajduje się poza Polską, tzn. że nie są w naszym kraju zameldowane, nie mają rodziny ani ewentualnych składników majątkowych przynoszących dochód. Takie osoby nie muszą składać w Polsce zeznania podatkowego.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości najbezpieczniej jednak udać się do właściwego urzędu skarbowego w celu zasięgnięcia niezbędnych informacji, aby nie popełnić błędu skutkującego wydaniem niekorzystnej decyzji, naliczeniem odsetek, a także wszczęciem postępowania karnego skarbowego.

B. Z.