Kard. Joseph Ratzinger (Benedykt XVI) w jednej ze swoich publikacji Eucharystię określił jako „święto wiary”; wiary w prawdziwą obecność Chrystusa, w Jego zmartwychwstanie i w uobecnianie się tego misterium paschalnego w liturgii. Z tej wiary wypływa kult eucharystyczny, którego szczególnym wyrazem są kongresy eucharystyczne. Kolejny, już 49. Kongres odbędzie się w dniach 15-22 czerwca 2008 r. w Quebecu (Kanada). To „święto Eucharystii” jest wielkim wydarzeniem w Kościele, które winno zainteresować i zaangażować każdego katolika.

Pierwszy kongres

Organizacja kongresów eucharystycznych jest zasadniczo młodym przedsięwzięciem w Kościele. Początków możemy szukać we Francji, gdzie świecka kobieta Emilie Tamisier z Tours (1834-1910) przy współpracy swojego spowiednika ks. Antoine’a Chevriera (zm. 1879) oraz kanonizowanego przez Jana XXIII Piotra Juliana Eymarda - zwanego „apostołem Eucharystii” - wystąpiła z pomysłem organizacji pierwszego kongresu. Początkowe próby, niestety, nie powiodły się z różnych przyczyn. Trudności nie odebrały nadziei „apostołowi Eucharystii” oraz pani Tamisier, którym z pomocą biskupów, prezbiterów, osób świeckich i z błogosławieństwem Papieża Leona XIII udało się w końcu zorganizować 1. Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny w Lille w 1881 r.. Kongres odbył się pod hasłem: „Eucharystia zbawia świat”.

„Statio mundi”

Bardzo ważną postacią dla rozwoju kongresów jest niemiecki liturgista Josef Andreas Jungmann, który przedstawił nową koncepcję w organizacji kongresów. Zaproponował on przeżywanie kongresu jako „statio mundi”, czyli zgromadzenie wiernych dla sprawowania Eucharystii. Pierwszy raz taką formę przeżywania kongresu, gdzie najważniejsza była celebracja Eucharystii i adoracja Najświętszego Sakramentu, wprowadzono w czasie 37. Kongresu w Monachium w 1960 r.
Kongresy są organizowane zasadniczo co 4-5 lat w różnych miejscach świata. Miejsce i termin są wybierane przez Ojca Świętego w porozumieniu z Konferencją Episkopatu danego kraju. W 1997 r. także Polska cieszyła się szczęściem i przywilejem organizowania kongresu. Odbył się on we Wrocławiu, a jego idea wiodąca to: „Eucharystia i wolność”.
Oprócz międzynarodowych kongresów organizowane są także kongresy krajowe i diecezjalne.

Quebec

49. Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny zostanie zorganizowany w kanadyjskim mieście Quebec, które jest niezwykle ważne dla Kościoła Ameryki Północnej ze względu na rolę, jaką odegrało w dziele ewangelizacji tego kontynentu. Obecnie Quebec liczy pół miliona mieszkańców. W tym roku miasto obchodzi 400-lecie swojego założenia, co w głównej mierze zadecydowało, że sługa Boży Jan Paweł II wybrał właśnie to miejsce, powierzając mu organizację 49. Kongresu.

Eucharystia Bożym darem dla życia świata

Hasłem przewodnim tegorocznego kongresu - zatwierdzonym przez Papieża Benedykta XVI - są słowa: „Eucharystia Bożym darem dla życia świata”. W ten temat została wpisana przede wszystkim misja przypomnienia o Bożym darze - o Chrystusowej Passze, o Eucharystii, w której możemy w pełni doświadczyć obecności Boga. I właśnie „doświadczenie” jest głównym zadaniem każdego kongresu, a więc także tego. Przez wspólną modlitwę - celebrację, adorację i kontemplację Najświętszej Eucharystii, a także przez refleksję teologiczną, ukierunkowaną na uczczenie daru Eucharystii, uczestnicy kongresu oraz cały Kościół będą chcieli na nowo odkrywać obecnego wśród nich Pana, doświadczać Jego obecności i miłości. Temat ten jest odpowiedzią na świat odczuwający totalną pustkę - świat nieobecności Boga. Tylko Eucharystia tę pustkę może wypełnić, bo tylko ona objawia Boga, który wciąż szuka człowieka, oczekuje spotkania z nim i pragnie z nim wejść w komunię miłości, w oblubieńczy personalny związek.

Dar dla życia świata

Jak mówi temat kongresu w Quebecu, Eucharystia jest darem dla życia świata. Przez chrzest zostaliśmy włączeni w życie Chrystusa, w Jego paschalne misterium, a przez Eucharystię to życie rozwijamy i w pełni nim oddychamy, stając się prawdziwymi czcicielami, celebrującymi i adorującymi Boga. Taka postawa pokornego sługi jest wpisana w chrześcijaństwo i wyraża się przez pełnienie czynów miłości wobec bliźnich: ewangelizację, misje, pomoc ubogim i cierpiącym. Takiej postawy stawania się darem dla innych uczy nas w Eucharystii Chrystus, który stał się człowiekiem po to, aby ofiarować swoje życie dla świata. Chrystusowa postawa pełnego posłuszeństwa wobec woli Boga ukazuje nam kolejny wymiar życia eucharystycznego. Prawdziwie żyć to znaczy pełnić wolę Boga, realizować swoje powołanie niezależnie od tego, czy jest to życie rodzinne, czy konsekrowane, czy też życie w samotności. Przez realizację szczegółowego powołania wyrażamy posłuszeństwo w realizacji pierwotnego powołania do świętości. Tylko Eucharystia pozwala nam stawać się błogosławionymi, czyli będącymi w bliskiej relacji miłości z Chrystusem. Relacji, która polega na bezinteresownym obdarowywaniu osoby samym sobą, na dawaniu siebie drugiemu z miłości, tak jak Chrystus ofiaruje nam samego siebie w Eucharystii.

Udział w kongresie

Każdy z nas może, a nawet powinien uczestniczyć w kongresie. Oczywiście, tylko nieliczni będą mogli pojechać do Kanady, ale wszyscy mogą zgromadzić się w tym czasie na Eucharystii, adoracji Najświętszego Sakramentu czy na pełnieniu dzieł miłosierdzia.
49. Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny w Quebecu winien stać się okazją do zwiększenia świadomości i wzrostu wiary w realną obecność Chrystusa w Eucharystii, a tym samym pomóc w przeżywaniu „doświadczenia Boga”.

* * *

Obecność, która trwa

Kult, jakim otaczana jest Eucharystia poza Mszą św., ma nieocenioną wartość w życiu Kościoła. Jest on ściśle związany ze sprawowaniem Ofiary Eucharystycznej. Obecność Chrystusa pod świętymi postaciami, które są zachowane po Mszy św. - obecność, która trwa, dopóki istnieją postaci chleba i wina - wywodzi się ze sprawowania Ofiary i służy Komunii sakramentalnej i duchowej. Jest więc zadaniem pasterzy Kościoła, aby również poprzez własne świadectwo zachęcali do kultu eucharystycznego, do trwania na adoracji przed Chrystusem obecnym pod postaciami eucharystycznymi, szczególnie podczas wystawienia Najświętszego Sakramentu.

Z encykliki Jana Pawła II „Ecclesia de Eucharistia”

Eucharystia w życiu świętych

Pięknie jest zatrzymać się z Nim i jak umiłowany uczeń oprzeć głowę na Jego piersi (por. J 13, 23), poczuć dotknięcie nieskończoną miłością Jego Serca. Jeżeli chrześcijaństwo ma się wyróżniać w naszych czasach przede wszystkim „sztuką modlitwy”, jak nie odczuwać odnowionej potrzeby dłuższego zatrzymania się przed Chrystusem obecnym w Najświętszym Sakramencie na duchowej rozmowie, na cichej adoracji w postawie pełnej miłości? Ileż to razy, moi drodzy Bracia i Siostry, przeżywałem to doświadczenie i otrzymałem dzięki niemu siłę, pociechę i wsparcie!
Wielu świętych dało przykład tej praktyki, wielokrotnie chwalonej i zalecanej przez Magisterium. W sposób szczególny wyróżniał się w tym św. Alfons Maria Liguori, który pisał: „Wśród różnych praktyk pobożnych adoracja Jezusa sakramentalnego jest pierwsza po sakramentach, najbardziej miła Bogu i najbardziej pożyteczna dla nas”.

Z encykliki Jana Pawła II „Ecclesia de Eucharistia”