W niedzielę 15 czerwca br. o godz. 18 abp Władysław Ziółek będzie przewodniczył sesji zakończenia dochodzenia diecezjalnego w procesie beatyfikacyjnym sługi Bożego o. Anzelma od św. Andrzeja Corsini (Macieja Józefa Gądka 1884-1969), karmelity bosego, założyciela Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus. Sesja publiczna zakończenia procesu na szczeblu diecezjalnym odbędzie się w kościele Karmelitów Bosych w Łodzi (ul. Liściasta 9), gdzie znajduje się grób Sługi Bożego, po czym zostanie odprawiona Msza św. o łaskę rychłej jego beatyfikacji.

Przez Niegowić i Wadowice do Karmelu

Maciej Józef Gądek urodził się 24 lutego 1884 r. w Marszowicach (parafia Niegowić, archidiecezja krakowska) w ubogiej, wielodzietnej rodzinie. Jego rodzice byli głęboko wierzący. W wieku 11 lat opuścił dom rodzinny i rozpoczął naukę w gimnazjum wadowickim, mieszkając w internacie prowadzonym przez karmelitów bosych. Tam zetknął się z Rafałem Kalinowskim, którego świętość wywarła wielki wpływ na dalsze jego życie. W 1901 r. w Czernej k. Krakowa rozpoczął nowicjat, już wtedy postanowił dążyć do świętości. Profesję zakonną złożył 17 sierpnia 1902 r., święcenia kapłańskie otrzymał w Rzymie 25 lipca 1907 r. Do Polski przybył wiosną 1909 r. i po krótkim pobycie w Czernej, wraz z grupą fundacyjną ojców, został posłany do nowego klasztoru krakowskiego przy ul. Rakowickiej. Odznaczał się wielkimi zdolnościami, pokorą, gorliwością o chwałę Bożą i umiłowaniem kapłańskiego powołania. W 1910 r. został mianowany magistrem kleryków i wykładowcą teologii; pracował gorliwie w duszpasterstwie karmelitańskim jako kaznodzieja i kierownik duchowy. W 1913 r. założył Bractwo Dzieciątka Jezus. W latach 1918-20 był przeorem klasztoru w Wadowicach. W 1920 r. został pierwszym prowincjałem Polskiej Prowincji Karmelu.

Służba w Zakonie i w Kościele powszechnym

W 1921 r., przy udziale służebnicy Bożej m. Teresy Janiny Kierocińskiej (1885-1946), założył Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus. Napisał konstytucje i przekazał charyzmat duchowego dziecięctwa, za patronkę dając św. Teresę od Dzieciątka Jezus. W latach 1925-47 przebywał w Rzymie, gdzie na polecenie Ojca Generała zorganizował Międzynarodowe Kolegium Karmelitańskie „Teresianum”, był długoletnim rektorem tej uczelni i wykładowcą. Z nominacji papieża Piusa XI był wizytatorem apostolskim kolegiów narodowych w Rzymie oraz seminariów duchownych w Polsce. Pius XII natomiast mianował go konsultorem Kongregacji Seminariów i Uniwersytetów Katolickich. Duchową opieką i kierownictwem otaczał w Rzymie kilka polskich zgromadzeń zakonnych. W czasie II wojny światowej w Rzymie włączył się w niesienie pomocy duchowej i materialnej polskim uchodźcom. W latach 1931-47 był definitorem generalnym zakonu. Z polecenia Ojca Generała wizytował kilka prowincji w Europie, także polską prowincję Karmelu.
Po powrocie do Ojczyzny, w 1947 r., został przełożonym klasztoru we Wrocławiu. W latach 1948-54 oraz 1957-60 był prowincjałem polskiej prowincji, gdzie w czasach trudnej rzeczywistości Kościoła w Polsce był dla współbraci i sióstr w Karmelu prawdziwym ojcem - roztropnym i doświadczonym, pełnym pokoju, ewangelicznej miłości i prostoty. O. Anzelm był także wybitnym kierownikiem duchowym, obdarzonym roztropnością i światłem Bożym w kierowaniu dusz do osiągnięcia świętości, zwłaszcza przez głębokie życie modlitwy i wierne spełnianie obowiązków stanu; odznaczał się wielkim nabożeństwem do Dzieciątka Jezus, Matki Bożej Szkaplerznej i św. Józefa.
Ostatnie lata życia spędził w klasztorze łódzkim przy ul. Liściastej - do końca wierny karmelitańskiej modlitwie i życiu wspólnotowemu - gdzie zmarł w opinii świętości 15 października 1969 r., w uroczystość św. Teresy od Jezusa.

Droga na ołtarze

Proces beatyfikacyjny o. Anzelma rozpoczął się w archidiecezji łódzkiej 2 lutego 2002 r. W pierwszym etapie cenzorzy wyznaczeni przez Biskupa Łódzkiego przebadali i zaopiniowali pisma drukowane Sługi Bożego, po czym odbyło się kilkadziesiąt sesji przesłuchiwania świadków jego życia. W marcu 2007 r. przed Trybunałem Archidiecezjalnym procesu beatyfikacyjnego swoje zeznania złożyli członkowie Komisji Historycznej, której zadaniem było zbadanie wiarygodności zebranych dokumentów życia i działalności Sługi Bożego, studium i ocena teologiczna pism niedrukowanych oraz opracowanie jego duchowości. Prace Komisji trwały blisko pięć lat, a ich owocem jest wspólna pisemna Relacja, która została dołączona do akt procesu. Spuścizna pisarska Sługi Bożego o. Anzelma obejmuje blisko 10 tys. listów, kilkaset kazań, konferencji, przemówień, komentarze na regułę karmelitańską i konstytucje Zgromadzenia oraz traktaty o dziecięctwie duchowym i wychowaniu zakonnym. Cenny zbiór stanowią rekolekcje kapłańskie oraz konferencje z zakresu teologii życia konsekrowanego (wybór jego pism jest wydawany w serii „Biblioteka założyciela”).
Kolejna sesja, tzw. „de non cultu” odbyła się w maju 2007 r., zeznawali w niej świadkowie pogrzebu i ekshumacji doczesnych szczątków Sługi Bożego. Dalsze wykonane prace to sporządzanie Transumptu, czyli odpisu akt procesu, oraz tłumaczenie ich na język włoski przez zaprzysiężonych tłumaczy. Całość akt liczy ponad trzydzieści tomów. Po sesji zamknięcia procesu przygotowana dokumentacja zostanie przewieziona do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie, gdzie rozpocznie się tzw. etap rzymski procesu, polegający na opracowaniu „Positio” na temat życia i cnót heroicznych sługi Bożego o. Anzelma Gądka.

Autorka jest postulatorem w procesie beatyfikacyjnym o. Anzelma Gądka OCD.