Sama jestem emerytką, ale nie lubię słuchać narzekań starszych ludzi: a to na służbę zdrowia, a to na polityków, to znów na młodzież... Biadoleń końca nie ma, a one nic nie dają.
No właśnie - spróbujmy może zastanowić się, co my, dorośli, zrobiliśmy złego lub zaniedbaliśmy, że na starość na tak wiele spraw, rzeczy, ludzi narzekamy? Chcę sprowokować dziadków, by spróbowali zastanowić się nad wychowaniem własnych dzieci i wnuków. Dlaczego to wychowanie tak często nie zdaje egzaminu?
Moja mama miała nas troje. Nie pracowała zawodowo - tata górnik starał się rodzinę utrzymać. Więc mama „ciągnęła” nas na nabożeństwa majowe, czerwcowe, różańcowe. To nic, że dzieci przespały litanię - ale przykład był. „No dobrze - powie babcia - ja pracowałam i nie miałam czasu”. Ale co teraz zrobić, by te lata zaniedbań nadrobić? Może kupić „Małego Gościa Niedzielnego” lub „Moje Pismo Tęcza” dla wnuka? Są to periodyki, kosztują niewiele. Powiesz: „Mam małą emeryturę”. Niedawno zmarła moja babcia, która opowiadała, że jej babcia wcale nie miała emerytury, a wiarę przekazała.
A może częściej zamawiajmy Msze św. w intencji dzieci i wnuków... Kiedy moja wnuczka zapytała, dlaczego co roku zamawiam swoim wnukom Msze św. na urodziny, odpowiedziałam: „Może za parę, paręnaście lat mnie już nie będzie, to choćbyś niewiele o babci pamiętała, wierzę, że zapamiętasz, iż to babcia dla ciebie co roku urodzinową Mszę św. zamawiała jako najlepszy prezent, i że z nieba też o tobie pamięta”.
Z mojej młodości przypominam sobie, że kiedy rodzice organizowali spotkania z krewnymi czy znajomymi, to potrafili, przy ćwiartce wódki, siedzieć, rozmawiać, śpiewać i tańczyć przez cały wieczór. Czasem, gdy tata zaprosił kolegę, wypili 1-2 kieliszki i karafka z resztą alkoholu wędrowała do kredensu. A my - czy umieliśmy w sierpniu wytrwać bez alkoholu? Przez jeden miesiąc w roku, po apelu kapłanów? A potem dziwimy się, że po każdym weekendzie telewizja podaje: „Zatrzymano 1500 nietrzeźwych kierowców, zginęło 48 osób, a 637 zostało rannych”, i w tylu rodzinach rozpacz.
My, dziadkowie i babcie, uderzmy się w piersi, wyspowiadajmy się, zacznijmy więcej modlić się na różańcu i zamawiajmy więcej Mszy św. w intencji naszych dzieci i wnucząt. Sami weźmy udział i zachęćmy członków rodziny do dziewięciu pierwszych piątków miesiąca i pięciu pierwszych sobót miesiąca. Niech nasze dzieci, wnuki chociaż raz w życiu wytrwają w tym, albowiem Dobry Bóg obiecuje mnóstwo łask w życiu i w godzinie śmierci. Ja wierzę, że kiedy stanę przed Panem Bogiem, to nie będzie żadnych szans, czasu ani możliwości, by się „tłumaczyć”. Po prostu będzie widać wszystkie moje grzechy i zaniedbania względem Boga, bliźnich i samej siebie. Życzę wszystkim Babciom i Dziadkom, by Boże Miłosierdzie było wtedy dużo, dużo większe.
Szczęść Boże!
Halina Gajek

Gorąco dziękuję Pani za list, nareszcie taki, że i ja mogę się pod nim podpisać obiema rękami. Takie jest i moje zdanie, choć nie nazbyt często spotykane. A nawet raczej napotykające opór otoczenia - niestety! Każdy szuka winy w innych, zamiast spojrzeć na siebie i na to, co sam może zrobić.
Obecnie też jestem babcią i z całą świadomością zaczęłam pełnić swoją rolę - nie od razu, oczywiście. Musiałam do tego dojrzeć. Ale pomogła mi formacja duchowa. Postawiłam na duchowość i zajęłam się uzupełnianiem nie tylko swojej wiedzy religijnej, ale także jej praktykowaniem, m.in. cnót. Skutkiem tej formacji jest teraz świadome oddziaływanie na otoczenie. Z jakim efektem? Nie wiem. Czy robię to dobrze? Też nie wiem. Ale przynamniej staram się, ze wszystkich sił.

Aleksandra