Wielu znakomitych twórców kultury - pisarzy, poetów, naukowców - oddało w swej twórczości należny hołd książkom, które według nich, zawierają całą mądrość świata, szerzą wiedzę, wiarę, uczą myśleć, przeżywać, odczuwać, pomagają poznawać historię. I choć dziś, w dobie komputeryzacji, internetu coraz rzadziej zaglądamy do książek, to jednak jeszcze długo będą one nam służyć w zdobywaniu wiedzy. Warto więc przypomnieć ich historię.
Książka nie zawsze wyglądała tak jak dziś. Przed tysiącami lat były to kamienne lub gliniane tabliczki, na których ryto specjalnym ostrym rylcem różne znaki. Egipcjanie pisali swe księgi na zwojach papirusu, w średniowieczu wyparł go pergamin. Znany nam dziś papier zaczął się upowszechniać w Europie w XIII wieku.
Zarówno pergaminowe, jak i papierowe księgi średniowieczne oprawiane były w drewniane deski obciągnięte skórą, zszywane lnianymi nićmi i łączone w całość przy pomocy klejów roślinnych lub zwierzęcych. Masywne i trwałe oprawy książek wykonywano z desek dębowych lub bukowych, zaopatrując je w metalowe guzy i okucia, chroniące przed ścieraniem, często również w klamry, uniemożliwiające otwieranie się książki i wypaczanie się oprawy oraz zanieczyszczenie wnętrza.
Łacińska nazwa książki brzmi: „codex” lub „liber”, ale żadna z tych nazw nie przyjęła się w języku polskim na oznaczenie książki. Słowo „kodeks” oznacza u nas rodzaj pewnych przepisów, np. kodeks drogowy, kodeks uczniowski, kodeks karny. Wyraz „książka” pochodzi z języka staro-cerkiewno-słowiańskiego od słowa „kniga”.
W 1455 r. wyszła spod prasy drukarskiej pierwsza książka drukowana - Biblia Łacińska, zwana inaczej Biblią Gutenberga - tym samym skończył się okres ręcznego pisania ksiąg. Wynalazek czcionki drukarskiej stał się przełomem w piśmiennictwie, zwłaszcza od XVI wieku, kiedy to pomysł Gutenberga zaczęli udoskonalać inni wielcy mistrzowie drukarstwa.