Niemiecki Trybunał Konstytucyjny wydał kuriozalne orzeczenie, według którego „Traktat Lizboński nie jest sprzeczny z niemiecką konstytucją, ale jego wejście w życie wymaga zmiany niemieckiego prawa tak, żeby niemiecki parlament mógł udzielać każdorazowo zgody na wejście w życie prawa unijnego na terenie Niemiec”.
Orzeczenie to oznacza, że prawo „ponadnarodowe”, stanowione na mocy Traktatu Lizbońskiego przez instytucje unijne, będzie musiało każdorazowo zyskać aprobatę parlamentu niemieckiego, aby obowiązywało na terenie Niemiec. Oznacza zatem, że Niemcy nie poddają się prawu unijnemu bez zgody swego parlamentu: zachowują więc pełnię suwerenności państwowej!
W ten sposób Niemcy stałyby się wyjątkiem w nowej Unii Europejskiej: zachowałyby pełnię suwerenności państwowej, z której inne państwa członkowskie miałyby zrezygnować. Orzeczenie to zatem w istotny sposób zmienia warunki obowiązywania Traktatu Lizbońskiego. Władze niemieckie zapowiedziały już, że posiedzenie Bundestagu w tej sprawie odbędzie się 27 sierpnia br.
W związku z orzeczeniem niemieckiego Trybunału Konstytucyjnego można spodziewać się wzmożonej presji propagandowej na Polskę, by prezydent jak najszybciej ratyfikował Traktat Lizboński, presji odwołującej się tylko do pierwszego członu werdyktu niemieckiego Trybunału. Jednak wzięty w całości - werdykt ten stanowi niezwykle ważny argument przemawiający za odrzuceniem Traktatu Lizbońskiego przez prezydenta i pilną potrzebą renegocjowania Traktatu Lizbońskiego tak, aby i Polska miała możliwość zastosowania precedensowego „wariantu niemieckiego”, uzależniającego obowiązywanie każdorazowego prawa wspólnotowego od zgody parlamentu krajowego.
Nic zresztą nie stoi na przeszkodzie, by polski parlament w równie pilnym terminie jak niemiecki przyjął dokładnie taką samą zasadę. Bo - co warto podkreślić - orzeczenie niemieckiego Trybunału Konstytucyjnego zakwestionowało „de iure” zasadę „podzielonej suwerenności”, zawartą w Traktacie Lizbońskim, przynajmniej w odniesieniu do Niemiec.
Zważywszy nie tylko na pretensje odszkodowawcze, zgłaszane przez Niemców wobec jednej trzeciej terytorium Polski, ale uwzględniając także możliwy rozwój stosunków w Europie - ratyfikowanie w tej sytuacji przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Traktatu Lizbońskiego byłoby wyrażeniem zgody na skandaliczną i groźną w swych konsekwencjach nierówność. Trzeba też podkreślić z całą mocą, że uzgodniona między prezydentem Kaczyńskim a premierem Tuskiem na Helu „ustawa kompetencyjna” (której zresztą jeszcze nie ma...) w żaden sposób nie daje Polsce tego, co daje Niemcom orzeczenie ich Trybunału Konstytucyjnego (z zawartym w nim zobowiązaniem „wzmocnienia” Bundestagu): zachowania suwerenności państwowej mimo pozorów „suwerenności podzielonej” między UE a kraj członkowski, zawartej w Traktacie Lizbońskim. Wyjątek „nur für Deutsche”? Nie do zaakceptowania! Wydaje się, że niemieckie posunięcie jest starannie wyrachowanym ruchem politycznym: sierpniowa decyzja Bundestagu nie pozostawia wiele czasu na reakcję Polski (powtórzone referendum w Irlandii przewidziano na październik). W ślad za niemieckim posunięciem można spodziewać się już wkrótce uruchomienia zmasowanej presji propagandowej, jaka wywierana będzie na Polskę natychmiast po ewentualnym pozytywnym wyniku referendum w Irlandii, mającej zmusić polskiego prezydenta do ratyfikacji Traktatu bez uwzględniania radykalnie nowej sytuacji prawnej i faktycznej, politycznej, jaką wytworzyło orzeczenie niemieckiego Trybunału i jaka wytworzy sierpniowa decyzja Bundestagu.