Jeden z poetów tak mówi o przemijalności: „Czas jest szkołą, w której się uczymy, ale jest też ogniem, w którym się spalamy”.
Pamiętamy o tym, kiedy rozpoczynamy nowy rok akademicki. To będzie rok szkoły - tak wiele książek do przeczytania, prawd do odkrycia, faktów do zapamiętania. A jednocześnie będzie to ogień, który strawi kolejny fragment naszego życia. Nie da się oddzielić jednego od drugiego. Nie ma wartości bez ofiary. Nie ma życia bez umierania. Kultura masowa proponuje, zwłaszcza młodym, model życia bez bólu, bez trudu, bez zobowiązań. Nie chcemy się spalać, lecz chcemy wciąż kwitnąć. Nie chcemy owocować, lecz chcemy, by to inni przynosili nam swoje owoce.
Jesteśmy w uczelni, której misją jest studiowanie innej prawdy. Streszczeniem tej prawdy jest paradoks krzyża, spotkanie życia i śmierci, tego, co ludzkie, z tym, co Boskie, tego, co boli, z tym, co cieszy. Nocy zwątpienia z porankiem nadziei.
Jeśli prawda jest we mnie
Musi wybuchnąć
Nie mogę jej odepchnąć
Bo bym odepchnął samego siebie -
pisał w wierszu „Narodziny wyznawców” Karol Wojtyła.
Czas jest szkołą, w której uczymy się prawdy. Ale jest też ogniem, w którym prawda nas przepala. Jeśli ktoś boi się takiej prawdy, to może tworzyć prawdy własne, pozbawione żaru, niezdolne dotknąć niczego, co ważne. Jak genetycznie modyfikowane róże pozbawione kolców. Tych prawd nie trzeba się uczyć. Trzeba je tylko na nowo produkować - w kolorowych opakowaniach przyciągających wzrok, na chwilę. Jeśli zaczynają niepokoić, wymienia się je na nowy komplet. Zabawa musi trwać.
Cyprian Kamil Norwid postawił kiedyś pytanie: Co jest fundamentem naszego życia? Odpowiada krótko: - Aby nie było zawrotu głowy, aby nie było zawrotu w naszych sumieniach.
Tymczasem dzisiaj panuje moda życia na krawędzi. Ekscytuje nas przekraczanie granic. I to przekraczanie chcemy później usankcjonować jako prawdę. To, co niemoralne, staje się normą, to, co jest dziwactwem, urasta do rangi zwyczaju.
A później zawrót głowy i zawrót sumienia. Wykorzenieni ze wszystkiego.
A studium teologii jest po to, by zakorzeniać. Ta nasza uczelnia jest tym bardziej potrzebna, im bardziej współczesnemu człowiekowi doskwiera wykorzenienie. Człowiek bez korzeni usycha. Człowiek bez prawdy przez wielkie „P” doznaje zawrotu głowy, zawrotu sumienia. To nieustanne przywracanie porządku sumienia, porządku prawdy jest potrzebne również tym, którzy służą innym, głosząc ową Prawdę.
Przeżywamy Rok Kapłański pod hasłem: „Wierność Chrystusa, wierność kapłana”. Czy to nie znaczy również wierność prawdzie?
Ta świątynia jest największą salą wykładową naszego Seminarium. Tu co dzień rano rozpoczyna się pierwszy wykład. O czym? Prawda jest tu wykładana. Sam Bóg daje się poznać - ofiara Mszy św. Rozpoczynając nowy rok akademicki, gromadzimy się zatem w kościele, bo tu Prawda sama się ujawnia.

Z przemówienia inauguracyjnego w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym Archidiecezji Warszawskiej, 30 września 2009 r.