Euro 2012 zbliża się nieuchronnie. Jako jego współorganizatorzy liczymy m.in. na zarobienie wielkich pieniędzy. Tymczasem sytuacja w polskiej piłce nożnej jest, eufemistycznie rzecz ujmując, nie najlepsza. Mało tego. Niektórzy wręcz mówią, że najgorsza od niepamiętnych czasów. Wielu zaś komentatorów dodaje, że PZPN jest jedynym bastionem tzw. komunistycznego myślenia i działania od czasu zmian ustrojowych, które się dokonały po 1989 r. Czy tak rzeczywiście jest? Wydaje się, że w wielu wypadkach trzeba byłoby odpowiedzieć na to pytanie, niestety, twierdząco.
Aby dokonać metamorfozy naszego futbolu, 5 grudnia br. doszło do swoistego spotkania m.in. przedstawicieli rządu RP, działaczy PZPN, dziennikarzy, trenerów, sportowców itd. przy okrągłym stole. Prawie trzydziestoosobowa grupa osób wymieniła się poglądami co do stanu polskiej piłki. Próbowała wskazać sposoby na poprawienie jej kondycji. Na koniec przedłożono siedem postanowień, które podsumowały owo bezprecedensowe spotkanie (są one wymienione obok). Ich realizacja ma zapoczątkować nieodzowne zmiany w futbolowym środowisku.
Najbardziej gorące dyskusje toczyły się za zamkniętymi drzwiami podczas ośmiu tematycznych paneli (dotyczyły m.in. szkolenia, zarządzania, bezpieczeństwa, sędziowania itd.). Był to swoisty SOS dla polskiej piłki. Pośród wielu tematów tam poruszanych mówiono o tym, że PZPN nie wypracował systemu szkolenia nie tylko dla poszczególnych grup wiekowych, ale również dla tzw. seniorów. Pytano o to, gdzie znikają miliony złotych za telewizyjne transmisje i kiedy doczekamy się programu szkoleniowego dla dzieci i młodzieży. Wytykano, że nie mamy drużyny w europejskich czy światowych rozgrywkach w żadnej kategorii wiekowej. Apelowano o zmiany, jeśli chodzi o uprawnienia właścicieli piłkarskich klubów, spośród których wielu zachowuje się jak udzielni kacykowie, sądząc, że skoro dają kasę, to mogą robić, co chcą. Krytyki działań PZPN było co niemiara. Zastanawiano się nad programami i kursami trenerskimi. Podważano sens istnienia reprezentacji do lat 23. Ktoś nawet powiedział, że przez tworzenie sztucznych możliwości „rozwoju” zabija się nasz futbol od środka. W każdym razie na przełomie maja i czerwca zaplanowano kolejne spotkanie tego typu.
Jakkolwiek by nie patrzeć na owoce takich okrągłych stołów, gdzie działacze PZPN mówią, że przecież wszystko „gra i buczy”, a szeroko rozumiana opozycja, że jest dokładnie na odwrót, to na pewno nie trzeba tej naszej piłki tylko… kopać, ale warto nieco nad nią „pogłówkować”. A efekty? Ufam, że za jakiś czas będą, i to na pewno w jakimś sensie pozytywne. Nie od razu Kraków zbudowano…
Wydaje się, że na świat polskiej piłki nożnej należy patrzeć w szerszym kontekście funkcjonowania FIFA i w przypadku Euroazji UEFA. Piłkarskie organizacje chcą pozostać absolutnie niezależne od nikogo. Niekiedy jednak owa wolność niekoniecznie generuje dobre posunięcia. Klasycznym przykładem jej złego pojmowania jest decyzja w sprawie meczu między Francuzami a Irlandczykami, gdzie ewidentne zagranie ręką zadecydowało o awansie trójkolorowych na afrykański mundial. FIFA nie zdecydowało się na powtórzenie meczu, tak naprawdę nie mając żadnych racjonalnych argumentów. Tymczasem wydaje się, że PZPN na naszym podwórku nie będzie aż tak arbitralny.