Podczas ceremonii pogrzebowej Jana Pawła II wierni zgromadzeni na Placu św. Piotra wyrazili swe przekonanie o jego świętości. Trzymając w rękach transparenty z napisem: „Subito santo!”, wysłali w świat jasny komunikat: Taka jest właśnie opinia ludu (vox populi). Czy głos ludu był jednocześnie głosem Boga (vox Dei)?
Dzisiaj możemy już mówić o „nieopublikowanej 15. encyklice Jana Pawła II” o przejściu z życia do nowego życia u Boga Ojca. Stała się ona ewangelicznym posiewem dla wszystkich. Papież swym umieraniem dobitnie ukazał, że jest wieczność i nieśmiertelne życie oraz możliwość uczestniczenia w Chrystusowym darze miłości i pojednania.

Bilans świętości

Po śmierci Papieża ludzie na całym świecie szybko zaczęli się zwracać do Boga za jego wstawiennictwem. Prosili o łaskę zdrowia, a nade wszystko o dar rodzicielstwa. Z danych wynika, że ponad 20 tys. bezdzietnych małżeństw doczekało się dzięki temu wstawiennictwu potomstwa, a także wielu innych łask. Już 28 czerwca 2005 r. - dzięki dyspensie Papieża Benedykta XVI o skróceniu 5-letniego okresu od śmierci do rozpoczęcia postępowania kanonicznego w procesie beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym sługi Bożego Jana Pawła II - zaczęto je formalnie rejestrować.
Komu przyda się refleksja o świętości Jana Pawła II? Nie chodzi tu jedynie o analizę życia Papieża Polaka, ale o ukazanie konkretnej drogi do świętości młodzieży, księżom i wychowawcom, naukowcom i profesorom, pasterzom Kościoła, ponadto osobom cierpiącym i umierającym, wątpiącym w życie wieczne i potrzebującym Bożej pomocy. Nieodzowne przeto jest zapoznawanie się z jego nauczaniem i pogłębianie go przez czytanie encyklik, listów apostolskich, orędzi, adhortacji i rozważań, szczególnie ważne jest to dla młodych z okazji Światowych Dni Młodzieży.
Kreatywna działalność kapłańska ks. Karola Wojtyły, a także poetycka i naukowa, oraz posługa Biskupa Rzymu, Następcy św. Piotra, stały się inspiracją dla współczesnych Ojcu Świętemu do szeroko pojętej twórczości literackiej, rzeźbiarskiej czy muzycznej. Do tej pory ukazały się liczne utwory muzyczne poświęcone Papieżowi Janowi Pawłowi Wielkiemu, opracowania literackie dotyczące jego życia (poezje, utwory sceniczne, wspomnienia i świadectwa czy modlitewniki...). Liczne są też pomniki Ojca Świętego, a także szlaki papieskie - górskie i wodne, które upamiętniają jego wędrowanie po polskiej, umiłowanej ziemi. Jan Paweł II podziwiał i uwielbiał Stwórcę za każde dzieło przyrody, czego wielokrotnie byliśmy świadkami. Promieniowanie świętości wypływało z wielkiej miłości do Boga i człowieka. Dlatego też Czcigodny Sługa Boży Jan Paweł II zawsze w napotkanym człowieku widział nade wszystko dobro. Stąd relacje Ojca Świętego z ludźmi, spotkania z nimi miały swój mistyczny wymiar nacechowany dobrocią, wyrozumiałością, a przede wszystkim przebaczeniem za popełniany wobec niego nietakt, względnie wyrządzoną przykrość.

„Pamiątkowe zdjęcie”

Każde spotkanie z ks. Karolem Wojtyłą - Papieżem Janem Pawłem II - wiąże się z wdzięcznością Bogu za dar spotkania ze „świętym”. Ojciec Święty w swych podróżach po świecie umacniał braci w wierze, a także przybliżał królestwo Boże z całą świadomością istnienia Złego, który dąży do konfrontacji z Prawdą, Kościołem i Ewangelią. Dlatego pragnę przytoczyć słowa Jana Pawła II zawarte w jego wyznaniu wiary i opisie przebytej drogi kapłaństwa: „Potęga Chrystusowego krzyża i zmartwychwstania jest zawsze większa od wszelkiego zła, którego człowiek może i powinien się lękać” („Przekroczyć próg nadziei”, 1994). Przesłanie swe dla wiernych Trzeciego Tysiąclecia Ojciec Święty zawarł w „proroczych rozważaniach”: „... miarą wyznaczoną złu, którego sprawcą i ofiarą jest człowiek, jest ostatecznie Boże miłosierdzie. Oczywiście, jest w miłosierdziu Bożym zawarta również sprawiedliwość, ale nie jest ona ostatnim słowem Bożej ekonomii w dziejach świata, a zwłaszcza w dziejach człowieka”. („Pamięć i tożsamość”, 2005). Można zatem sądzić, że posługa Jana Pawła II na Stolicy Piotrowej była znakiem i zarazem dowodem zwycięstwa Boga nad mocami zła. Od początku swego pontyfikatu wołał: „Nie lękajcie się! Otwórzcie drzwi Chrystusowi! Nie lękajcie się być świętymi!”.
Pontyfikat Jana Pawła II wpisał się w karty historii współczesnego zdesakralizowanego świata, cywilizacji bez Boga i negacji wartości chrześcijańskich. Z Bożej inspiracji wyznaczał nowym pokoleniom XXI wieku drogę ku Stwórcy jako drogę miłości i przebaczania oraz pojednania z „braćmi odłączonymi” w wierze i wyznawcami innych religii świata. W swym bezgranicznym zaufaniu Bogu i oddaniu się w opiekę Matki Bożej - Pośredniczki wszelkich łask, jako Totus Tuus przypominał, że świat należy traktować jako dar Boży. Uważał ponadto, że błędne rozumienie nowoczesności prowadzi często do lekceważenia religii i wiary oraz do negacji istnienia i wartości norm objawionych przez Boga albo wynikających z samej natury. Świat, według Jana Pawła II, który nas otacza i który jest budowany przez człowieka na drodze cywilizacji, jest dobry, o ile prowadzi do Boga. Nie jest dobry, jeśli odwraca człowieka od Boga. Przestaje wówczas służyć swojemu zadaniu, chociażby stwarzał wszystkie pozory szczęścia. Cały świat oczekuje dnia, kiedy Czcigodny Sługa Boży Jan Paweł II zostanie wyniesiony do chwały ołtarzy.
Boża Opatrzność prowadziła ks. Karola Wojtyłę - wyposażonego w niespotykane cechy intelektu i niezwykłej pobożności czy żarliwej oraz mistycznej modlitwy i kontemplacji - do tej godności, której dostąpił w Chrystusowym Kościele. Pan Bóg swemu wybrańcowi postawił różne zadania. Trudno je zliczyć. Papież nadał blasku słowom: rodzina, naród, kultura, ojczyzna, tradycja, dziedzictwo, a także pojęciom: pokora, posłuszeństwo, prawda, sprawiedliwość i wielu innym. W ewidentny sposób, przez zamach w dniu objawienia się Matki Bożej w Fatimie, Ojciec Święty ukazał orędzie Maryi i ponownie je odczytał. Jego zawierzenie świata, ludzkości i swego życia Matce Bożej Fatimskiej 25 marca 1984 r. w Rzymie stało się dla Europy wybawieniem od wojny atomowej, która groziła wówczas światu, a równocześnie przyniosło istotne przemiany na kontynencie.

Proszę Was...

Jan Paweł II, doświadczony cierpieniem, licznymi pobytami w szpitalu, także „cierpieniem” związanym z pełnieniem posługi Wikarego Kościoła, wskazał wiernym, jak istotny jest udział człowieka w cierpieniu Chrystusa, w „zasiewie myśli Bożej” w naszym życiu. Przez cały czas swego pontyfikatu miał na względzie fakt, że Kościół i wierni opieraja się na nieskończonej potędze łaski i Bożym miłosierdziu, wynikającym z miłości Bożej. Ustanowił przeto święto Bożego Miłosierdzia, kanonizował naszą rodaczkę s. Faustynę Kowalską, ponadto utworzył w Polsce centrum kultu Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Niestrudzenie ukazywał, że w Kościele są święci oraz że śmierć nie przychodzi po życiu, ale życie wyłania się ze śmierci (27 kwietnia 1989 r.).
Dla każdego Polaka ważnym i istotnym przesłaniem Jana Pawła II były słowa: „Proszę Was, abyście całe to duchowe dziedzictwo, któremu na imię «Polska», raz jeszcze przyjęli z wiarą, nadzieją i miłością - taką, jaką zaszczepia w nas Chrystus na chrzcie świętym; abyście nigdy nie zwątpili i nie znużyli się, i nie zniechęcili; abyście nie podcinali sami tych korzeni, z których wyrastamy.
Proszę Was, abyście mieli ufność nawet wbrew każdej swojej słabości, abyście szukali zawsze duchowej mocy u Tego, u którego tyle pokoleń ojców naszych i matek ją znajdowało; abyście od Niego nigdy nie odstąpili; abyście nigdy nie utracili tej wolności ducha, do której On «wyzwala» człowieka; abyście nigdy nie wzgardzili tą Miłością, która jest «największa», która się wyraziła przez krzyż, a bez której życie ludzkie nie ma korzenia ani sensu.
Proszę Was o to przez pamięć i przez potężne wstawiennictwo Bogarodzicy z Jasnej Góry i wszystkich jej sanktuariów na ziemi polskiej” (Błonia w Krakowie, 10 czerwca 1979 r.).