Po 123 latach zaborów i niewoli, kiedy imię Polski wymazane było z mapy Europy, po tylu krwawo stłumionych powstaniach i zrywach wolnościowych Polaków, po latach konspiracji, spisków, upartej walki o byt narodowy, po emigracjach, zsyłkach i tułaczkach, po czterech latach wojny światowej wykrwawiającej ziemie polskie, przyszedł "cud", o który modliły się pokolenia. To co niemożliwe - stało się możliwe. Rodziła się Niepodległa Polska.
Cud polskiego listopada 1918 r. ofiarowała nam Opatrzność poprzez przedziwny splot historycznych okoliczności. Odzyskaliśmy niepodległość nie z czyjejś łaski czy daru zwycięskich mocarstw, ale przede wszystkim dlatego, że nigdy w żadnej sytuacji przez owe 123 lata niewoli nie zabrakło Polaków, którzy poświęcili swoje życie i czyny dla idei Niepodległej, którzy przypominali zaborcom i obojętnej Europie o niezbywalnych naszych prawach do suwerennej państwowości. Taki był sens polityczny powstań - kościuszkowskiego, listopadowego i styczniowego.
Na niepodległość w 1918 r. zapracowała wola walki Polaków o odbudowę państwa, a więc i czyn legionowy Józefa Piłsudskiego, Komendanta, Naczelnika Państwa, Pierwszego Marszałka Odrodzonej Ojczyzny.
Od pamiętnego poniedziałku 11 listopada 1918 r. do dziś przez 84 lata Polacy w sposób szczególny pamiętają o tych wydarzeniach. Poprzez refleksje, przypominanie o tych wydarzeniach, ludziach, którzy się do tego przyczynili, obecność na cmentarzach przy grobach poległych, przez uroczyste nabożeństwa w katedrach i kościołach całej Ojczyzny dziękujemy Bogu za dar odzyskanej wolności i prosimy: "Ojczyznę wolną pobłogosław, Panie".