Św. s. Faustyna Kowalska ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia zaliczana jest obecnie przez teologów do grona największych mistyków Kościoła. Dzięki kanonizacji s. Faustyny, której dokonał Jan Paweł II 30 kwietnia 2000 r., niezwykle szybko rozszerza się kult Miłosierdzia Bożego nie tylko w Europie, ale na całym świecie. Dzienniczek nieznanej do niedawna polskiej Zakonnicy został wydany w kilkunastu językach, a Koronkę do Miłosierdzia Bożego odmawiają wierni na wszystkich kontynentach.
Bóg stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo. Serce człowieka ubogacił miłością i uzdolnił do miłosierdzia. Poprzez czyny miłosierdzia człowiek ubogaca siebie i innych, czerpiąc ze Źródła Miłosierdzia, wypływającego z Serca Zbawiciela. Serce człowieka uzdolnione jest do czynienia dobra, jednak grzech osłabia wrażliwość na dobro. Człowiek uwikłany w grzech izoluje się od miłosierdzia, czuje się samowystarczalny. Pogrążony w grzechu, samotny i zagubiony człowiek odczuwa jednak tęsknotę za Stwórcą, gdyż nie zazna szczęścia kosztem drugiego człowieka, mszcząc wolność i depcząc godność. Ludzkie serce, dusza i wszystkie siły należą do Boga. Zatrzymanie ich dla siebie albo innej sprawy poza Bogiem, jest zdradą wobec Tego, który z miłości do człowieka oddał swoje życie.
Bóg stworzył człowieka z miłości i od początku zaprosił do współpracy. Odpowiedzią człowieka w tej sytuacji może być jedynie dobrowolne uznanie miłości Boga i pełne powierzenie się swojemu Stwórcy, co oznacza przylgnięcie do Niego całą swoją naturą (por. KDK, 18-19). Tą wielką tajemnicę Bożego Miłosierdzia w sposób niezwykły przybliża w Dzienniczku s. Faustyna. Posłannictwo Świętej jest związane z nową formą nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego, którego istotą jest ufność wobec Boga i miłosierdzie wobec bliźnich, dociera do ludzi i miejsc, w których na nowo rozpala serca miłością Bożą.
Uroczyste wprowadzenie relikwi do kościołów parafialnych w asyście kapłanów z dekanatu i wiernych nastąpiło 6 października. Uroczystości rozpoczęły się Mszą św. o godz. 16.00 w kościele parafialnym w Gryficach, z którego członkowie Apostolstwa Matki Bożej Patronki Dobrej Śmierci w obecności ks. Leona Bernata MSF w asyście samochodów przewieźli relikwie do kościoła parafialnego w Cerkwicy. Tu o godz. 18.00 rozpoczęła się uroczysta Msza św. z udziałem kapłanów z dekanatu trzebiatowskiego i gryfickiego, której przewodniczył dziekan ks. Henryk Cudak, słowo Boże wygłosił ks. kan. Zygmunt Noga. W czasie Mszy św. proboszcz ks. Kazimierz Olejniczak zawierzył całą parafię Miłosierdziu Bożemu. Po Eucharystii do godz. 24.00 trwała adoracja przy relikwiach św. s. Faustyny, o 24.00 została odprawiona uroczysta Msza św., której przewodniczył ks. Leon Bernat MSF, słowo Boże wygłosił ks. Jan Mielimączka, kapelan z Gryfic. Na koniec Mszy św. zostało udzielone wiernym uroczyste błogosławieństwo relikwiami św. s. Faustyny, które na stałe pozostały w kościele parafialnym w Cerkwicy.
Na tę doniosłą chwilę przyjęcia relikwii parafianie przygotowywali się przez trzydniowe rekolekcje, które poprowadził ks. Leon Bernat ze Zgromadzenia Misjonarzy Świętej Rodziny. W czasie rekolekcji nastąpiło poświęcenie obrazu Miłosierdzia Bożego namalowanego przez zelatorkę Apostolstwa Matki Bożej Patronki Dobrej Śmierci Irenę Lewicką. Cała uroczystość mogła mieć miejsce dzięki staraniom i trosce duszpasterskiej ks. Kazimierza Olejniczaka, który razem z ks. kan. Zygmuntem Nogą zwrócił się z prośbą do Postulacji św. S. M. Faustyny o relikwie
Świętej do obydwu parafii w celu uczczenia wielkiego dzieła Miłosierdzia Bożego objawionego przez Zbawiciela św. s. Faustynie i pogłębienia wiary w niezgłębione Boże Miłosierdzie. W uroczystościach przyjęcia relikwii zaangażowała się czynnie cała parafia, dzieci, dorośli, władze gminne. Należy wspomnieć, że parafie Cerkwica i Gryfice wybudowały kościoły filialne ku czci Miłosierdzia Bożego. "Podaję ludziom naczynie, z którym mają przychodzić do źródła Miłosierdzia...".