Kiedy Mojżesz pyta Pana Boga objawiającego się w krzaku gorejącym o imię, otrzymuje odpowiedź: „Jestem, Który Jestem” (Wj 3, 14). W tym imieniu mieści się w pewnym sensie definicja Boga, do którego istoty należy to, że On po prostu jest, że - jak powie metafizyka - jest bytem koniecznym, że Boga nie może nie być. Każdy z ludzi jest tylko bytem przygodnym - możemy być, a może nas nie być, możemy nie istnieć - ale Bóg jest i Bóg musi być. Dlatego grzech niewiary, ateizmu jest uderzeniem w samą istotę Boga, jest jakby zaprzeczeniem temu, co wpisane jest w Jego imię. Gdy więc człowiek odrzuca Boga - wprowadza wielki nieporządek w Boży układ świata, w świat Bożych idei i Bożego zamysłu. Trzeba to sobie mocno uświadomić, a kapłani powinni czuć ogromną odpowiedzialność za każdego człowieka, który odrzuca Boga i żyje bezbożnie. Wiara jest łaską, to prawda, ale człowiek, który odrzuca Boga, odrzuca też łaskę wiary. Trzeba zatem zwrócić uwagę na przyczynę jego niewiary, którą czasem może stanowić stan grzechu, sprawiający, że człowiek nie odczuwa impulsu, który Pan Bóg mu posyła.
Sytuacja obecności Boga w życiu ludzi to wielka tajemnica, która towarzyszy nam wszystkim, a której bardzo często jesteśmy niemal naocznymi świadkami, odczuwając działanie Jego Świętej Opatrzności. Ale bodaj najmocniej odczuwamy obecność Boga w osobie Jezusa Eucharystycznego podczas każdej Mszy św. To On na swoją pamiątkę dla wszystkich swoich uczniów i wyznawców polecił przemieniać chleb i wino w swoje Ciało i Krew, jak uczynił to podczas Ostatniej Wieczerzy, a wysyłając Apostołów z misją ewangelizacyjną, zapewnił: „Oto Ja jestem z wami, przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 20). Możemy więc powiedzieć, że najbardziej znacząca jest obecność Boga wśród nas w każdej Eucharystii, obecność naznaczona również wielkim dziękczynieniem.
Miesiące maj i czerwiec w życiu Kościoła mają szczególne odniesienie do Eucharystii. W tym czasie widzimy w Polsce dzieci, które po raz pierwszy przyjmują Komunię św. - obserwujemy wielkie wzruszenie rodzin, gdy mali jeszcze chłopcy i dziewczynki przystępują do Stołu Pańskiego. Potem przychodzi czerwiec z nabożeństwami do Serca Pana Jezusa, a szczególnie z uroczystością Bożego Ciała. Eucharystyczna obecność Jezusa jest zakorzeniona w naszych kościołach, ale w uroczystość Bożego Ciała Pan Jezus wychodzi do nas, niesiony w procesji w Najświętszym Sakramencie. Wierni z wielką wiarą i radością okazują Mu wtedy miłość i wdzięczność, dziękują za Jego łaskawość i wszelką pomoc, a nade wszystko za Jego obecność, tak bardzo nam wszystkim potrzebną.
Każdy z nas powinien także mieć świadomość, że Pan Jezus obecny w tabernakulum w świątyni jest obecny również w sercu człowieka - w moim życiu, w życiu mojej parafii, wioski czy miasta, w historii mojego narodu i państwa. Eucharystia pilnuje niejako tej świadomości człowieka, który ma żyć obecnością Boga, chroniącego go przed wszelakim złem, Boga, który przychodzi do każdego z nas w swojej Świętej Opatrzności. Nawet nie zdajemy sobie sprawy, ile razy Pan Bóg przychodzi nam z pomocą - tak często z pomocą i miłością uprzedzającą - jak często działa przez Osobę Ducha Świętego, Ducha mądrości i rozumu, rady i męstwa, umiejętności i pobożności oraz bojaźni Bożej.
Musimy umieć odczytywać na sposób stały tę Bożą Obecność w naszym życiu, doceniać obecność Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie i żyć w poczuciu, że On wciąż na nas czeka, że czeka na naszą modlitwę, westchnienie, zauważenie. Niech więc obecność Pana Jezusa w każdym znaku i symbolu będzie przez nas wszystkich jak najczęściej zauważana i niech będzie dla nas wielkim wyzwaniem do realizacji Bożej nauki. Bo choć prawie na każdym kroku spotykamy się z Bogiem, który Jest, w którym poruszamy się i jesteśmy, trzeba jednocześnie wiedzieć, że jest to Bóg osobowy, z którym mamy kontakt interpersonalny, i że jest On miłością.