Pieranie to niewielka parafia na wschodnich krańcach archidiecezji gnieźnieńskiej. Posiada za to jedną z największych w kraju drewnianych świątyń barokowych. Historia pierańskiego kościoła pw. św. Mikołaja sięga XVIII w. Znajduje się tu łaskami słynący obraz Matki Bożej Łaskawej - koronacja papieska w 1967 r. Pozbawiona wotów patronka sanktuarium nazywana jest powszechnie Matką Bożą Ubogą.
Podobnie jak w innych regionach kraju w Pieraniu pochówki osób duchownych i zasłużonych dla Kościoła odbywały się w podziemiach świątyni. Podczas prac inwentaryzacyjnych w 1950 r. odnaleziono trzy poziomy krypt. Początkowo chowano w nich zmarłych bez względu na różnice stanów, dopiero pod koniec XVIII w. - kolatorów świątyni, dziedziców Pierania i okolic. W jednej z nich pod ołtarzem znajdowały się zwłoki syna założyciela miejscowej kapeli.
W krypcie północnej pod kruchtą złożono ciało ks. Marcina Piotra Grobelskiego (1685-1736) - proboszcza parafii od 1720 r.
Pierwszych pochówków na tym cmentarzu dokonano w 1789 r. Przeprowadzono wówczas ekshumację pochowanych w krypcie południowej pod kaplicą Chrystusa Zmartwychwstałego podziemiach świątyni, a ich szczątki przeniesiono w pobliże kaplicy. Kolejna ekshumacja w podziemiach świątyni miała miejsce po wizytacji biskupiej w 1950 r. Opróżniono wówczas kryptę północną, a kości i resztki trumien, także ze zwłokami ks. Grobelskiego, przeniesiono do grobowca w pobliżu plebanii. W 1984 r. roku postawiono tu nagrobek z figurą Najświętszego Serca Pana Jezusa, na jej cokole zamocowano pamiątkową tablicę. Na tymże cmentarzu, po północnej stronie kościoła, zachował się drugi nagrobek na mogile Sucharskich: Leona (zm. w 1920 r.) i Władysława (zm. w 1923 r.). Podczas remontu podłogi w prezbiterium kościoła w 1971 r. natrafiono na kilka trumien z zachowanymi zwłokami i zmumifikowanymi ciałami niemowląt, zmarłych na przełomie wieków XVIII i XIX. Na jednej z trumien znajdowała się tablica, na której odszyfrowano herb Ogończyk.
Cmentarz parafialny założono w 1853 r. na powierzchni ok. 0,65 ha, przy drodze w kierunku na Papros, w odległości 1 km od siedziby parafii. Brama pochodzi z początku ubiegłego wieku.
Do najstarszych pomników na użytkowanym do dzisiaj cmentarzu należą grobowce rodzinne Ibarczaków i Sroczyńskich oraz nagrobki na mogiłach: Zielińskich - stela z figurą wewnątrz z 1920 r. oraz Sucharskich - stela z drewnianym krzyżem i rzeźbą anioła z 1928 r.
Na tej nekropolii swoje miejsce spoczynku znalazły ofiary II wojny światowej. Odnajdujemy tu zbiorową mogiłę 9 żołnierzy 61. pułku piechoty 15. Dywizji Piechoty rozstrzelanych w 1939 r. oraz nagrobek poległych pod Parosem w Wojnie Obronnej. Ciała ekshumowano i tu pochowano. Tu także znajduje się symboliczne epitafium (na grobie siostry) poświęcone ks. Tadeuszowi Farulewskiemu (urodzonemu w 1908 r. w Czempiniu pod Poznaniem), proboszczowi pierańskiemu od 1923 r. i budowniczemu kościoła filialnego w Brudni w 1923 r., który wywieziony został do obozu koncentracyjnego w Stutthofie, gdzie zginął 19 kwietnia 1940 r.