Wspomnienie o moim Tatusiu

„Słowa uczą, przykłady pociągają” - tę łacińską sentencję chciałoby się zacytować, czytając wspomnienie ks. Władysława Łukasika SCJ o zmarłym przed 70 laty Ojcu. Był wiejskim kowalem i człowiekiem wiary: śpiewał pieśni religijne i patriotyczne, prowadził modlitwy przy zmarłych, nie kalał pięknej mowy przekleństwami. Zapewne także w wielu innych sytuacjach dawał świadectwo swojego chrześcijaństwa. Przykłady pociągają - ks. Łukasik wspomina w liście do Redakcji, że z siedmioroga rodzeństwa czworo poświęciło się życiu zakonnemu. A oto jego wspomnienie o Ojcu tej rodziny.

Pamiętam starą drewnianą kuźnię i pracującego w niej Tatusia, słyszę dźwięk kowadła bitego młotkiem bądź to jako samodzielne, nierówne uderzenia w formowane na gorąco żelazo, bądź jako uderzenia do taktu i miłego brzmienia dźwięków dużego młota, którym ktoś inny bił w żelazo, a tatuś małym młotkiem bił tylko w kowadło, by tworzyć charakterystyczną dla każdego kowala melodię. Bo Tatuś lubił melodię, i tę wybijaną młotkiem o kowadło, i melodię jako muzykę i śpiew. Śpiewał dużo i pięknie. Znał dużo pieśni religijnych i patriotycznych, kilka z nich nawet sam ułożył, kolęd i pastorałek miał nieprzebrany wybór. Był on także oficjalnym „śpiewakiem”, czyli osobą prowadzącą modlitwy i pieśni przy zmarłym w jego domu i przy wyprowadzaniu zwłok z domu, gdyż dawniej rzadko czynił to kapłan. Kapłan wychodził tylko na ustaloną odległość i wprowadzał trumnę ze zwłokami do kościoła. Być może zamiłowanie do pieśni pochodziło z jego poetyckiej duszy, bo jego sposób mówienia i pisania miał w sobie dużo piękna i poezji, mimo że ojciec pochodził ze wsi, był właścicielem nieco ponadhektarowego poletka. Umiał jednak pięknie mówić i pisać. Nawet wykształceni ludzie, otrzymując jego listy, szczególnie te z życzeniami, długo zachowywali je na pamiątkę i by pokazać innym, jak piękne otrzymali życzenia. Piękne one były w treści i formie, a nawet w szacie zewnętrznej, bo na całą okolicę nikt nie miał tak pięknego i ozdobnego pisma.
Przy tak pięknym jego słowie - zarówno mówionym, jak i pisanym - naturalne wydaje się to, że nie słyszało się z jego ust przekleństw czy brzydkich słów. Nie pamiętam ani jednego jego przekleństwa, choć warunki życia układały mu się różnie, a sytuacji, w których ludzie zazwyczaj przeklinają, z pewnością i jemu nie brakowało.
Ukoronowaniem tej szlachetności w słowie niech będzie fakt, że i ostatnie jego słowa były słowami modlitwy, modlitwy śpiewanej, kolędy. Zmarł w okresie kolędowym, ostatniego grudnia 1941 r., tuż przed południem, prawie z kolędą na ustach. Jeszcze kilka minut przed śmiercią kolędował. Pamiętam to dobrze. Ufam, że tę jakby niedokończoną kolędę pomogli mu dokończyć aniołowie z mnóstwem zastępów niebieskich, o których wspomina Ewangelia wg św. Łukasza przy opisie Narodzenia Jezusa, iż śpiewały nad betlejemską stajenką, być może podobną do drewnianej kuźni Tatusia.

Ks. Władysław Łukasik SCJ

Oczekujemy na listy pod adresem:
„Niedziela”, ul. 3 Maja 12
42-200 Częstochowa.
Na kopercie należy napisać: „Listy”
redakcja@niedziela.pl