Konieczne spory

W drugim rozdziale Listu do Galatów znajdujemy fragment, który wydaje się zupełnie niezwiązany z ojcostwem Boga. Piotr głosi Chrystusa Żydom i posługuje chrześcijanom pochodzącym z judaizmu. Paweł to samo robi ale wśród pogan.

W Antiochii Piotr, apostoł Żydów, zasiada do stołu z chrześcijanami pogańskiego pochodzenia. I to jest piękne. Ale przychodzą chrześcijanie pochodzący z judaizmu, którzy tych nieobrzezanych traktowali z góry. Co robi Piotr? Zaczyna się odsuwać. Nie chce, żeby judejscy chrześcijanie kojarzyli go z poganami. I to jest moment, kiedy Paweł uderzył pięścią w stół - to jest nieszczerość i udawanie. Nie pierwszy raz wchodzi w konflikt z Kefasem. I kolejny raz z tego samego powodu. Dlaczego?

Bo jest jak ojciec. Dopomina się o tych gorzej traktowanych w Kościele. Nie chciał pozwolić, żeby ci ludzie czuli się w Kościele omijani, gorsi. Zderzył się z Piotrem z jednego powodu - żeby ich przygarnąć.

Imię

Modlitwa, jakiej Jezus uczy swoich uczniów, zaczyna się od „Ojcze, niech się święci Twoje imię”. Niektóre komentarze tłumaczą to zdanie jako „Daj się poznać jako Bóg”. To znaczy - daj się przeze mnie poznać innym, jako Bóg. Jako Ojciec.

Pobożni Żydzi dobrze znali przykazanie, które nakazywało święcić imię Boga. Kidusz haszem. Każde najmniejsze dobro, choćby kiedy dzwonisz do kogoś i pytasz: „co u ciebie, jak się czujesz, modlę się za ciebie”, to jest Kidusz haszem. W ten sposób uświęcasz imię Boga. Dzięki tobie On daje się komuś poznać: że jest.

Umiej przygarnąć

W opowieści o sporze Apostołów w Antiochii, mamy podpowiedź, gdzie Paweł nauczył się tego ojcostwa. I jak my sami możemy się go uczyć. Paweł kilka razy w tym fragmencie wspomina Barnabę. To bardzo niepozorna postać. Po śmierci Judasza, kiedy Apostołowie losowali jego następcę, los padł na Macieja, nie na Barnabę. A jednak to bez niego - nie byłoby Pawła.

Jest taki moment w Dziejach Apostolskich, kiedy Paweł, za głoszenie Chrystusa otrzymał wyrok śmierci. Ledwo ratuje się ucieczką, ale przez chrześcijan ciągle jest nieprzyjęty. Nikt mu nie ufa, bo zbyt dobrze pamiętają, jak niedawno sam gnębił Kościół. I jest taki cudowny werset 27., w 11. rozdziale, który mówi: Dopiero Barnaba przygarnął go i zaprowadził do Apostołów, i opowiedział jak Szaweł ujrzał Pana”. Dopiero wtedy Kościół zaufał Pawłowi. Przygarnięty przez Barnabę, potrafił przygarnąć innych. „Barnaba” to po hebrajsku „syn pocieszenia” i nie bez powodu był tak nazywany przez Apostołów.

Święty Paweł pokazuje nam, że są dwa sposoby doświadczania Bożego ojcostwa. Pierwsza jest droga dziecka, którym jesteś. Które ktoś przygarnia. Miej zatem blisko siebie jakiegoś Barnabę, módl się do niego, bo przez niego Bóg daje ci poznać, że jest Bogiem. Drugi sposób, to droga ojca. Nie bój się przygarnąć, kiedy czujesz, że ktoś koło ciebie tego potrzebuje. To będzie kidusz haszem. Uświęcisz imię Boga. Ojca.