Komisja historyczna zajmująca się badaniem faktów z życia m. Łempickiej dotarła do 83 archiwaliów na terenie Polski, Austrii, Niemiec, Rosji i Włoch. Dzięki temu zabezpieczono 314 oryginalnych rękopisów, w tym 295 jej odręcznie pisanych listów. Jak zaznacza s. Bonawentura Stawarz z kęckiego klasztoru klarysek, szukano ich nie tylko w zbiorach instytucjonalnych, ale i u osób prywatnych. Wśród znalezionej korespondencji przeważały listy, jakie m. Łempicka wysyłała do swego spowiednika i kierownika duchowego, o. Honorata Koźmińskiego OFM. Nie natknięto się natomiast na żaden ślad prywatnej poczty. Udało się za to dotrzeć do świadków, którzy od ludzi znających zakonnicę osobiście, słyszeli opinie na jej temat.
Łączna objętość zgromadzonego materiału liczy aż trzy tomy. W tych aktach nie ma jednak ani słowa o uzdrowieniach przypisywanych wstawiennictwu m. Łempickiej. W celu ich właściwego rozeznania rozpocznie się kolejny proces. Cała dokumentacja przetłumaczona na język włoski trafi ostatecznie do Watykanu.
Walentyna Julianna Józefa Łempicka urodziła się 7 lutego 1833 r. w majątku Godziszewy k. Rypina. W młodości prowadziła życie światowe, dając dowody stanowczości i siły charakteru. Jej zbliżenie do Boga nastąpiło w wyniku nagłej śmierci ojca. Za namową swego spowiednika, w 1859 r. wstąpiła Zgromadzenia Sióstr Felicjanek w Warszawie. Po kasacie zakonu przez władze zaborcze, wraz z innymi siostrami została przymusowo przeniesiona do klasztoru bernardynek w Łowiczu. Nie godząc się na to, osobiście wystarała się u cara Aleksandra II o przyznanie felicjankom osobnego klasztoru w Przasnyszu. Kolejnym przystankiem w jej duchowej drodze był Rzym, gdzie za pozwoleniem papieża Piusa IX odbyła nowicjat u Sióstr Maryi Wynagrodzicielki. W Wiecznym Mieście w 1873 r., jako s. Maria od Najświętszego Serca Jezusa, złożyła śluby proste wg reguły św. Klary.
Po powrocie z Rzymu w 1881 r. podjęła się budowy nowego kościoła i klasztoru kapucynek w Kętach. W 1907 r., stojąc wobec groźby kasaty swego dzieła, przystała na propozycję przyłączenia zgromadzenia do Franciszkanek Najświętszego Sakramentu ze Lwowa. Zgodę na inkorporację wydała Stolica Apostolska. Trzy lata później Łempicka rezygnuje z funkcji przełożonej i zostaje prostą nowicjuszką. Jej decyzja to wynik ciężkiego kalectwa, będącego następstwem wypadku. W 1918 r. umiera i zostaje pochowana na cmentarzu komunalnym w Kętach. Dwa lata temu jej doczesne szczątki złożono w sarkofagu w Kaplicy Męki Pańskiej w przyklasztornym kościele w Kętach.