Codziennie umiera wielu ludzi. Śmierć każdego człowieka przynosi ból i smutek. Śmierć Krzysia Romana napełnia nas bólem szczególnym, bo był wyjątkowym człowiekiem i wiele dobrego mógł jeszcze uczynić w życiu, choć i tak w ciągu 20 lat życia dokonał bardzo dużo, niekiedy nawet więcej niż człowiek żyjący lat 80. Obok śmierci Krzysia nie można przejść obojętnie. Trzeba pokazywać ludziom przykłady dobroci i miłości ludzkiej, a szczególnie wskazywać je naszym rówieśnikom.

Na świecie panuje przekonanie, że młodzież jest zła. Dziś jednak trzeba je zmienić, bo ktoś taki jak Krzysiek to nie tylko zaprzeczenie tego, ale także konkretny przykład młodego człowieka, z którego życia wielu może czerpać wskazówki.

Poznałam go, jak wielu moich kolegów, w szkole - Liceum Katolickim św. Tomasza z Akwinu w Gorzowie Wlkp. Od razu dało się zauważyć, że jest to życzliwa osoba. Brał udział w tzw. dniach otwartych szkoły - oprowadzał nas po niej i opowiadał, kładąc akcent na jej plusy. Gdy rozpoczęłam naukę w tej szkole, mogłam wraz z moimi kolegami dostrzec jego wielką aktywność, zaangażowanie w życie liceum. Zawsze uczestniczył czynnie we Mszy św. - grał na gitarze w scholi, służył jako ministrant; działał w teatrze szkolnym "Akwinek", samorządzie szkolnym, KSM-ie. Cieszył się autorytetem wśród nas i zyskał sobie naszą sympatię. Wielu może znać jego głos z Drogi Krzyżowej ulicami Gorzowa w Wielki Piątek.

Krzysiek to niezwykła osobowość, to człowiek, od którego biło ciepło, wrażliwość i dobro. Cenili go sobie nie tylko nauczyciele, księża, szkolni rówieśnicy, przyjaciele, ale także osoby, które mimo krótkiego z nim kontaktu odebrały go jako wybitną osobowość.

Cieszył się z kontaktów z ludźmi, był otwarty, kochał świat i ludzi, był pogodny, miał mnóstwo planów na przyszłość. Wypełniał, wprowadzał w życie słowa Nazima Hikmeta: "Raduj się dobrami ziemi, ciesz się cieniem i światłem, raduj się każdą porą roku, lecz przede wszystkim raduj się tym, że jest człowiek".

Był zdolnym, inteligentnym uczniem, miał zawsze zapał i chęci do działania w szkole, a nade wszystko do pomocy drugiemu, potrzebującemu.

Ogrom cierpienia przez ostatni czas jego życia nie poszedł na marne. Od roku walczył z tak okrutną chorobą, jaką jest rak. Nigdy nie zadawał pytania: dlaczego? Dlaczego ja? Choć bólu, jaki towarzyszył mu każdego dnia, nie sposób opisać. Był zawsze i szczególnie w ostatnich chwilach swego życia przy Bogu, blisko Niego; ufał Mu, wszystkiemu, co wobec niego Bóg planował. Często nie chciał przyjmować leków przeciwbólowych, bo jak mówił miał intencje, za które ofiarował swoje cierpienie.

Krzysiek bardzo kochał swoją mamę, brata Tomka i tatę. Ksiądz, u którego mieszkał w Zielonej Górze, bo tam studiował, wspomina, że mimo próśb, by pozostał na weekend i pouczył się, co tydzień wracał do Gorzowa, gdyż bardzo pragnął być blisko rodziców, brata i swoich przyjaciół.

Ktoś kiedyś powiedział: "Wierny przyjaciel jest twoim schronieniem, kto go odnajdzie, posiada skarb". Myślę, że najbliższe mu osoby mogą śmiało powiedzieć, że taki skarb posiadły i mimo jego fizycznego, pełnego cierpienia, odejścia z tego świata, skarb ten będą nosiły głęboko w sercu do końca swych dni.

Pragniemy szczególnie podziękować Mamie Krzysia za dar życia i wychowanie, za tak cudownego syna, który dla wielu z nas był przyjacielem, dzięki któremu na twarzach wielu osób gościł uśmiech, który był i pozostanie w naszych wspomnieniach jako szczególny człowiek.

Krzysiek! Ty żyjesz, choć martwe masz powieki, ale to kim byłeś i co robiłeś, pozostanie w naszych sercach na wieki!