Reklama

Duchowość

Ewangelia – wiara - zbawienie (1)

KS. INF. IRENEUSZ SKUBIŚ: - Tylko 20 lat pozostało nam do roku 2033 - 2000. rocznicy odkupienia świata przez Jezusa Chrystusa. Czy nie należałoby już rozpoczynać przygotowań do tego wydarzenia?

KS. PROF. HENRYK WITCZYK: - 20 lat to mało i jednocześnie bardzo dużo. Rozpoczęcie tak długiego okresu przygotowania do 2000. rocznicy odkupienia zależy od programu i zgody biskupów całego świata. W ich imieniu papież Franciszek może taką inicjatywę duszpasterską ogłosić. Przychodzi mi do głowy hasło: „Od odkupienia w Chrystusie do zbawienia w Kościele”. Zwraca ono uwagę na dwa aspekty odkupienia: na odkupienie dokonane w tajemnicy Paschy dokładnie 2 tysiące lat temu i związane z osobą Jezusa z Nazaretu (Jezusa historii) oraz na zbawienie, które za sprawą Jezusa Zmartwychwstałego i Ducha Świętego działającego w ludziach (nade wszystko w wierzących) dokonuje się w Kościele nieprzerwanie na przestrzeni wieków aż do dziś i będzie się dokonywało aż do końca świata, gdy cały Kościół wejdzie do radości Nieba i stanie się Oblubienicą Boskiego Baranka.
Co do programu - każdy rok można by poświęcić przybliżeniu jednego wieku zbawczej działalności Chrystusa i Ducha Uświęciciela w Kościele, a przez wspólnotę Kościoła i przez pojedynczych wierzących - w świecie.

- Jak Ksiądz Profesor postrzega dzieje zbawienia przez studium Pisma Świętego?

- Z każdym dniem coraz wyraźniej dostrzegam ukierunkowanie całej historii zbawienia na Chrystusa: ziemskiego i chwalebnego. Poczynając od stworzenia świata, przez cały Stary Testament wszystko zmierza ku Chrystusowi. Na przykład - pierwsze słowa Stworzyciela: „Niechaj się stanie światłość!” (Rdz 1, 4) nie spełniają się całkowicie w tym, że pojawiła się światłość różna od ciemności, ale one wołają wręcz o swe wypełnienie w Tym, który powie o sobie: „Ja jestem światłością świata” (J 8,12). Czyli pierwszy (i każdy) człowiek stworzony na „obraz Boga” woła o Tego, który stał się człowiekiem i jako Człowiek jest „odblaskiem chwały Boga i odbiciem Jego istoty, podtrzymuje wszystko słowem swej potęgi” (Hbr 1, 3).
Patrząc z kolei na dzieje zbawienia zarysowane w Nowym Testamencie, widzę wielkie otwarcie Apostołów, pierwszych uczniów i chrześcijan na moc, prawdę, miłość, łaskę i obecność zmartwychwstałego Pana Jezusa. Bez tej wielopostaciowej aktywności Pana, możliwej głównie dzięki ich wierze i modlitwie, dzięki sprawowanym sakramentom, dzieje Kościoła apostolskiego zakończyłyby się wraz ze ścięciem Jakuba w Jerozolimie i uwięzieniem Piotra. A Szaweł z pewnością sukcesem zakończyłby swoją misję prześladowcy chrześcijan w Damaszku i w innych miastach.
Krótko mówiąc, dzieje zbawienia to życie ludzi, którzy samym swoim istnieniem i kolejami życia nie tylko wołają o Chrystusa (jak pierwszy Adam), ale i w różnorodny sposób doświadczają Jego przemieniającej ich obecności. Najtrafniej wyraził to św. Paweł: „Wszyscy mnie opuścili, ale Pan stanął przy mnie i wzmocnił mię” (por. 2 Tym 4, 16-17).

- Czym dla katolika jest Pismo Święte?

- To ukryta obecność żyjącego wśród nas Chrystusa! Już Orygenes uczył o trzech obecnościach Chrystusa na ziemi. Pierwsza - w Jezusie z Nazaretu. Druga - we wspólnocie wierzących w Niego i modlących się uczniów, czyli w Kościele. Trzecia, najbardziej podstawowa, umożliwiająca wręcz obydwie pierwsze - to Jego obecność w Piśmie Świętym. Zresztą sam Pan Jezus, gdy naucza o sobie samym jako „chlebie życia” (por. J 6, 35), mówi, że chlebem tym jest Jego słowo, zstępujące z nieba, pochodzące od Ojca (słowo objawienia), oraz Jego Ciało i Krew. Ta ukryta w Piśmie Świętym obecność żyjącego Chrystusa staje się jednak bardzo widoczna i aktywna, gdy człowiek (wierzący) otwiera je i szczerym sercem słucha. Nie tylko czyta oczami bądź słucha uszami - potrzebne jest otwarte, wolne od zatwardziałości z powodu grzechu serce, czyli wrażliwe, dobrze ukształtowane sumienie. Gdy chrześcijanin tak właśnie słucha słów Pisma Świętego, otrzymuje łaskę i Ducha Świętego: „Słowa moje są duchem i życiem” (por. J 6, 63) - życiem wiecznym, czyli łaską zbawiającą człowieka.
Stąd podstawowe pytanie: Jak w naszych domach i kościołach przeżywamy tę właśnie formę komunii z Chrystusem, którą sprawiają słowa Pisma Świętego? Jest ona wręcz podstawą dla autentycznego przeżycia komunii z Nim przez przyjęcie Jego Ciała. Jeżeli Eucharystię nazywamy sakramentem Komunii z uwielbionym Jezusem, to słowo Boże jest wręcz prasakramentem tej Komunii. Ono ją w ogóle umożliwia! Bez słów wziętych z Ewangelii nie byłoby przeistoczenia w żadnej Eucharystii! Na nic zdałyby się najpiękniejsze formuły liturgiczne, choćby były ułożone przez jakiś sobór, papieża, biskupów czy liturgistów i teologów. Jedynie słowa Chrystusa, stanowiące serce Ewangelii, mają w sobie moc (Ducha właśnie!) przemieniającą chleb i wino w Jego Ciało i Krew. Rzecz jasna, muszą być też wypowiedziane przez biskupa lub prezbitera, który uobecnia we wspólnocie Chrystusa, jest sakramentem Jego kapłańskiej obecności!

Reklama

- Na ile katolik (człowiek wierzący) w Polsce zna Stary i Nowy Testament?

- Absolutna większość z nas zna wydarzenia z życia Jezusa z Nazaretu, wiele Jego przypowieści lub krótkich wypowiedzi mądrościowych (tzw. logiów). A to dzięki temu, że w każdą niedzielę czytana jest w kościele Ewangelia - przez trzy lata wszystkie cztery. Gorzej jest ze znajomością Listów św. Pawła i listów katolickich, nie mówiąc o Apokalipsie. Dosyć dobrze znamy Psalmy śpiewane w liturgii. Gorzej jest ze znajomością życia patriarchów, sędziów i królów Izraela biblijnego; chyba najmniej znane są księgi prorockie i mądrościowe, które stanowią niemal 50 proc. Pisma Świętego.
Ale sama „literalna” znajomość Ewangelii czy innych wymienionych ksiąg Pisma Świętego to jeszcze nie wszystko. Konieczna jest umiejętność odkrywania potrójnego sensu duchowego: odniesienia do Chrystusa, do naszego życia moralnego i do czasów ostatecznych - pełni zbawienia. A tu i ówdzie pojawiają się interpretacje zdań lub przypowieści Chrystusa wyrwane z kontekstu, niczym te świadków Jehowy. W czwartą niedzielę Wielkiego Postu jeden z internetowych rekolekcjonistów (dominikanin) głosił np., że syn marnotrawny z przypowieści to Chrystus! Nie przypomniał sobie jakoś, że w tej samej Ewangelii Bóg podczas chrztu Jezusa w Jordanie uroczyście mówi: „Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie” (Łk 3, 22). Krótko mówiąc, musimy od zwykłej lektury Pisma Świętego przechodzić do poznawania podstawowych reguł odkrywania sensu duchowego czytanych fragmentów, aby nie popadać w interpretacje czysto indywidualne typu: „A mnie się wydaje, że ten fragment mówi o....”. Tak powstawały stare herezje i wciąż rodzą się nowe - dzisiaj jest nią interpretowanie Pisma Świętego „na oko”, bez stosowania najbardziej żelaznych reguł, takich jak kontekst bliższy i kontekst w postaci całego dzieła, teksty paralelne, gatunek literacki (np. przypowieści o synu marnotrawnym nie można interpretować tak, jakby to była alegoria; a mowa rządzi się innymi regułami niż opowiadanie), kompozycja literacka danego fragmentu, słowa kluczowe czy wreszcie teologia danego ewangelisty czy autora każdej innej księgi biblijnej.

- Przejdę do wydarzenia rozpoczynającego się właśnie V Tygodnia Biblijnego: Jakie jest jego przesłanie, jakie są zasadnicze treści, jakie oczekiwania?

- To już piąty Ogólnopolski Tydzień Biblijny. Nawiązujemy do hasła roku duszpasterskiego, czyli podejmujemy temat wiary. Zarówno w materiałach liturgicznych, jak i w proponowanych katechezach biblijnych, w wykładach multimedialnych, w nabożeństwie Słowa Bożego i w „lectio divina” zwracamy uwagę przede wszystkim na osobowy charakter wiary. Wiara to relacja bezgranicznego zaufania, jakie człowiek pokłada w Jezusie Chrystusie, Synu Bożym, a przez Niego w Bogu Ojcu i Duchu Świętym! To zaufanie jest odnawiane i pogłębiane każdego dnia, jeżeli człowiek mający wiarę początkową (np. tę wyniesioną z domu czy tę opartą na tradycji rodzinnej i narodowej) wsłuchuje się w głos Chrystusa rozbrzmiewający w Ewangelii i w całym Piśmie Świętym, rozumie, co On mu mówi, i tym głosem niosącym Słowo od Boga kieruje się w swoim myśleniu i działaniu. „Moje owce słuchają mojego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną” (J 10, 27) - takiej wiary oczekuje od nas Pan Jezus i tylko taka wiara ma rzeczywisty wpływ na nasze życie doczesne i wieczne.
Rzecz jasna, to, co Chrystus mówi w Piśmie Świętym, da się ująć w zbiór prawd, które mamy w Credo czy w katechizmie. Ale dla chrześcijańskiego życia decydujące znaczenie ma wiara, która, owszem, obejmuje znajomość prawd katechizmowych, ale w istocie swej polega na wsłuchiwaniu się w głos, którym Bóg zwraca się do każdego człowieka każdego dnia. Stąd podstawowe zdanie, które określa wiarę Żydów, brzmi: „Słuchaj, Izraelu....!”.
Człowiek wierzący to ktoś, kto słyszy w swoim sumieniu, w swej duszy, w swoim umyśle i sercu ten delikatny, ale jakże klarowny głos Boga, który mówi do ludzi wszystkich czasów słowami Chrystusa, zawartymi w Piśmie Świętym Starego i Nowego Testamentu, a zwłaszcza w Ewangeliach. Dlatego na plakacie V Tygodnia Biblijnego zamieściliśmy słowa, które są odpowiedzią Marty, siostry Łazarza, na głos Chrystusa, mówiącego jej w imieniu Boga: „Brat Twój zmartwychwstanie! (...) Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem!” (J 11, 23. 25). Jej słowa wyrażają to bezgraniczne zaufanie - w tej najtrudniejszej sprawie życia i śmierci - do tego niezwykłego głosu, jaki do niej, pogrążonej w żałobie, dochodzi od Jezusa, w którym to głosie On sam się objawia w całej pełni: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem!”. To jest istota wiary, którą odkrywamy na kartach Pisma Świętego. Przywołana w materiałach pomocniczych wiara Abrahama jest przecież podobnym zaufaniem głosowi Boga, miłującego patriarchę, choć niepojętego w swych planach względem niego. Wiara to taka bezgraniczna pewność i zaufanie miłującemu nas Bogu, jakkolwiek nie jesteśmy w stanie naszym rozumem do końca i już teraz objąć Jego planów, Jego szczodrej miłości, sprawiedliwości, miłosierdzia, dobroci i wszechmocy!

Druga część wywiadu - za tydzień

2013-04-08 13:42

[ TEMATY ]

Wybrane dla Ciebie

Cieszmy się chwilą

Niedziela warszawska 33/2016, str. 5

Ks. Wojciech Żmudziński

ArchiwumArrupe

Ks. Wojciech Żmudziński

Z ks. Wojciechem Żmudzińskim SJ, teologiem biblijnym i dyrektorem Centrum Arrupe w Warszawie-Falenicy, rozmawia Andrzej Tarwid

Więcej ...

Wieczór mlekiem i miodem płynący w Oławie

2022-11-30 15:30
Wieniec adwentowy w oławskiej parafii

Julia Pawelec

Wieniec adwentowy w oławskiej parafii

W I Niedzielę Adwentu w parafii pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Oławie odbyło się Uwielbienie wprowadzające w radosny nastrój oczekiwania na przyjście Pana.

Więcej ...

Atak hakerski w Watykanie?

2022-11-30 20:17
Zagrożenia w wirtualnym świecie nie są wcale wirtualne, lecz jak najbardziej realne...

Pixabay.com

Zagrożenia w wirtualnym świecie nie są wcale wirtualne, lecz jak najbardziej realne...

We wtorek po południu kolejny raz w tym roku przerwany został dostęp do większości watykańskich strony internetowych. Jak poinformowała agencja I.Media, prawdopodobnie doszło do ataku hakerskiego.

Więcej ...

Reklama

Najpopularniejsze

Nowenna przed uroczystością Niepokalanego Poczęcia...

Wiara

Nowenna przed uroczystością Niepokalanego Poczęcia...

MŚ 2022 - wykluczony z trybun za protest z tęczowa flagą

Wiadomości

MŚ 2022 - wykluczony z trybun za protest z tęczowa flagą

Polska z awansem do fazy pucharowej MŚ

Sport

Polska z awansem do fazy pucharowej MŚ

Św. Andrzej Apostoł

Święci i błogosławieni

Św. Andrzej Apostoł

Zmarł ks. Marcin Modrzejewski, miał 33 lata

Niedziela Lubelska

Zmarł ks. Marcin Modrzejewski, miał 33 lata

Nowy sługa Boży – br. Kalikst Kłoczko

Polska

Nowy sługa Boży – br. Kalikst Kłoczko

MŚ 2022 - skandynawskie media: szalony Szczęsny i łzy...

Sport

MŚ 2022 - skandynawskie media: szalony Szczęsny i łzy...

Dwa paradoksy Adwentu

Rok liturgiczny

Dwa paradoksy Adwentu

Bachledówka: górale pożegnali ojca Stanisława Jarosza,...

Kościół

Bachledówka: górale pożegnali ojca Stanisława Jarosza,...