Zanim powstało miasto Łódź istniała parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i kościół pod tym wezwaniem, najpierw były to kolejno dwie, drewniane świątynie, a następnie, obecny murowany kościół w stylu gotyku nadwiślańskiego zaprojektowany przez Konstantego Wojciechowskiego i wybudowany w latach 1888-1897 z ofiar robotników i rzemieślników, mieszkańców przeżywającego wówczas pełnię rozkwitu przemysłowego miasta. Trzynawowa świątynia o strzelistych wieżach i wysmukłej sylwetce, jest równie piękna wewnątrz. Kolejni proboszczowie z troską utrzymywali i uzupełniali jej staranne wyposażenie: drewniane rzeźbione ołtarze gotyckie, stacje Drogi Krzyżowej, witraże i organy. Jest to też przedmiotem troski obecnego proboszcza ks. prał. Józefa Masłowskiego, prowadzącego parafię od dziesięciu lat. Z pietyzmem i znawstwem odnosi się on do spuścizny przodków, modernizując co się da, z zachowaniem jednak niezmiennego stylu i charakteru kościoła, ukochanego przez parafian dawnych i obecnych. Tym co szczególnie wiąże łodzian z bliższej i dalszej okolicy z kościołem mariackim jest kult do Matki Bożej, zwanej tu Łódzką i czczonej w obrazie Matki Bożej Miłosierdzia, bardzo starej kopii wizerunku z Ostrej Bramy w Wilnie.

16 listopada 2000 r. w czwartek, w dniu poświęconym liturgicznemu wspomnieniu Matki Bożej Ostrobramskiej, do kościoła pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny przybyli wierni z pięciu dekanatów: konstantynowskiego, Łódź-Bałuty, Łódź-Stoki, Łódź-Teofilów, Łódź-Żubardź. Szczelnie wypełnili świątynię na długo przed godz. 17.00, na którą organizatorzy i gospodarze kolejnej jubileuszowej pielgrzymki do kościoła stacyjnego, wyznaczyli początek liturgicznego spotkania. Kilkadziesiąt osób przybyłych później musiało się zadowolić pozostaniem w kruchcie i na zewnątrz kościoła.

Po wspólnej modlitwie: Litanii do Imienia Jezus, Różańcu św., medytacji i adoracji, rozpoczęła się uroczysta Msza św. koncelebrowana przez proboszczów przybyłych parafii pod przewodnictwem bp. Adama Lepy, sufragana łódzkiego. Dostojnego gościa, duchowieństwo, siostry zakonne i wszystkich pielgrzymów powitał serdecznie ks. prał. Józef Masłowski. Przypomniał, że uczestnictwo w pielgrzymce do kościoła stacyjnego Wielkiego Jubileuszu wiąże się z możliwością uzyskania odpustu zupełnego. Wymienił warunki konieczne do jego uzyskania i zwrócił uwagę, że odpust jest łaską darowania winy za grzechy jaką wierni mogą uzyskać, czerpiąc ze skarbca zasług wysłużonych na krzyżu przez Pana Jezusa Chrystusa.

Bp Adam Lepa, na początku homilii zwrócił uwagę na zupełnie wyjątkowy charakter obecnej pielgrzymki. Złożyły się na to: wyjątkowość miejsca, wyjątkowość samego jubileuszu i wyjątkowo liczny udział kapłanów i wiernych.

O wyjątkowości miejsca pielgrzymowania wiedzą wszyscy łodzianie. Tu w najstarszym łódzkim kościele od wieków oddawana jest cześć Matce Bożej Wniebowziętej. Mrokiem tajemnicy są owiane początki tego kultu podobnie jak historia umieszczenia prastarego obrazu w bocznej kaplicy, najpiękniejszej w Łodzi. Istnieją na ten temat legendy. Jedna z nich wiąże znalezienie obrazu w porzuconej łodzi z powstaniem nazwy i herbu miasta. Jedno wszakże jest pewne - Matka Boża Łódzka czczona jest jako Miłosierna Matka szczególnie opiekująca się innymi ziemskimi matkami, również tymi, które dopiero noszą pod sercem poczęte dziecko. Także tutaj, przed obrazem Matki Bożej otrzymała chrzest sługa Boża Stanisława Leszczyńska, późniejsza bohaterska położna i obrończyni życia w hitlerowskim obozie koncentracyjnym w Auschwitz. Dziś jej prochy spoczywają w krypcie, w podziemiach kościoła.

W dalszej części homilii, Ksiądz Biskup po raz kolejny uświadomił wiernym, że są uczestnikami wyjątkowych i pierwszych w dziejach Kościoła obchodów Wielkiego Jubileuszu. Daje to tytuł by uważać się za pokolenie uprzywilejowane i być dumnym z tego, że w nowe tysiąclecie wprowadzi cały Kościół Papież Polak Jan Paweł II. " Czyż nie jest to dowód wybrania przez Boga i powód do radości?" - zapytał bp Adam Lepa i zaraz dodał, że z owej dumy i radości powinna płynąć wdzięczność oraz inspiracja do okazywania bliźnim - coraz konkretniej i wyraźniej - miłości Odkupiciela. Cenna w oczach Boga jest zwłaszcza miłość czyniona bezinteresownie i wymagająca trudu. Miłość okazywana ubogim Kościoła - tym, których dotknęło ubóstwo materialne ale i moralne i duchowe. Miłość prawdziwa wymaga umiejętności przebaczenia. "Uświadommy sobie, tu przed obliczem Matki Miłosierdzia, która jest Matką przebaczenia, czy potrafimy przebaczyć temu, kto nas skrzywdził? Czy potrafimy pospieszyć z wyciągniętą ręką do takiego człowieka? Jest to, zdaniem Kaznodziei, najtrudniejsza forma miłości. Miłość Boga, miłość bliźniego, szczególnie w rodzinie, miłość do Kościoła i Ojczyzny - wszystkie one składają się na świadectwo życia godne wyznawcy Chrystusa, które jest zadaniem wszystkich chrześcijan na nadchodzące nowe tysiąclecie.

Dary ołtarza złożone podczas Mszy św. przez reprezentacje dekanatów będą przekazane na potrzeby najmłodszej łódzkiej parafii pw. bł. Jana XXIII. Znalazły się wśród nich dwie świece olejowe z lichtarzem , nowy mszał, kielich i puszka, wino i ampułki.

Przed błogosławieństwem, podziękowania złożyły delegacje: Akcji Katolickiej z parafii Dobrego Pasterza, młodzieży z parafii św. Antoniego, rodzice z parafii Miłosierdzia Bożego.

Była to pielgrzymka wyjątkowa również z uwagi na warunki w jakich się odbywała. Samo wytrwanie przez prawie trzy godziny w ciżbie ludzkiej, stłoczonej w murach świątyni do granic możliwości, wymagało hartu ciała i ducha, wzajemnej życzliwości i praktycznej miłości bliźniego. Cóż dopiero uczestnictwo w procesji, modlitwie i Eucharystii oraz słuchanie z uwagą Bożego słowa! Po raz kolejny łodzianie dowiedli, że są naprawdę głodni Boga, spragnieni duszpasterskiej posługi i gotowi do wielu wyrzeczeń, by się do Chrystusa przybliżyć i doświadczyć Jego łaski. Niech Pan Bóg przyjmie tę jubileuszową ofiarę wiernych swoich i niech ona zaowocuje u Niego obfitością wszelkich potrzebnych im łask.