Cały ten „kanion” wody od jeziora El-Hule do Morza Martwego dzieli się na trzy części: północna część to Galilea, środkowa – Samaria, a południowa to Judea. Z tych trzech krain Galilea jest najpiękniejszą i najżyźniejszą prowincją Ziemi Świętej. Dzięki obfitości wody, względnemu zalesieniu i bliskości wysokich gór Libanu i Antylibanu klimat nie jest tu tak suchy jak na południu, a ziemia jest urodzajna. Osiedla ludzkie zawsze były tu liczne. Jako symbol błogosławieństwa tego kraju wznosi się samotnie góra Tabor, miejsce przemienienia Pana Jezusa.

Etnograficznie Galilea nie była krajem jednolitym. Zamieszkiwali ją oprócz nielicznych rdzennych Żydów także Aramejczycy i Iturejczycy. Nie brakło tu Fenicjan, zaprawionych ludzi morza, ani Greków. Dopiero około stu lat przed Chrystusem wszystkie te grupy zlały się ze sobą i utworzyły galilejską grupę narodu żydowskiego, a asumpt do tego dał jeden z Machabeuszy – Arystobul I, nakazując całej ludności poddać się obrzędowi obrzezania. Mimo to potomkowie pokoleń Assera, Zabulona, Neftalego i Dana, pomieszani z tubylcami, tworzyli też „Galileę pogan”, której opis prawie z czasów Chrystusa pozostawił Józef Flawiusz. Tę ludność łączyła jedyna świątynia w Jerozolimie, wspólna tęsknota za wyczekiwanym Mesjaszem i zwoje świętych ksiąg.

Warunki zewnętrzne zmuszały ludzi do oddawania się jednakim zawodom i zajęciom. Większość mieszkańców poświęcała się rolnictwu. Skromne poletka pszenicy na górach i bogate łany w dolinach dawały codzienny chleb. Uprawiano tutaj jęczmień, kukurydzę, cebulę, ogórki i inne jarzyny gorących krain. Niemałą rolę odgrywało rybołówstwo, a także ogrodnictwo: uprawiano oliwki, figi, cytryny, orzechy, winororośl, różne owoce oraz palmy. Wśród drzew znajdowały się prócz dębów i platanów, także smukłe cyprysy, wzniosłe topole i pachnące akacje.

Ziemia Jezusa ma właściwie dwie pory roku. Jedna jest sucha, a druga deszczowa. Upał przynosi suszę, a deszcz zimno. Temperatury dochodzą czasem do 50 °C, zwykle jednak wahają się między 35 a 40 °C. Do rzadkości należą noce mroźne, chociaż zdarzają się i przymrozki.

Galilea Jezusa to kraina pełna kontrastów. Na wiosnę każda piędź ziemi, każda dolina i każdy pagórek nad wodą czy na suchym miejscu jednakowo pokrywa się przebogatą roślinnością. Niczego tu nie brak. Powietrze drga upojną wonią, pola świecą wszystkimi barwami nawodnej tęczy – prawdziwy raj kwiatów. Niech jeno nadejdzie czas posuchy słońca letniego – wszystko zamiera, traci barwę, schnie i nabiera ostrości, kalecząc bose nogi przechodnia.

Ziemia Święta wydała najcudniejsze kwiaty człowieczych serc: tu wyrośli Apostołowie, pustelnicy i pierwsi święci myśliciele. Tylko tu chrzcił wodą św. Jan. Po tej ziemi chodził Pan Jezus. Po niej stąpała też Jego Matka. To tu z myśli Chrystusowej i z obecności ich wszystkich zrodził się Kościół powszechny, który wkrótce, po zmartwychwstaniu Chrystusa, rozesłał swych Apostołów z Dobrą Nowiną na wszystkie strony świata.