Liturgia słowa piątej niedzieli Wielkiego Postu nawiązuje wprost do treści jednej z głównych prawd naszej wiary, jaką jest przekonanie o zmartwychwstaniu naszego ciała. Już starotestamentowy prorok Ezechiel, którego działalność przypada na VI wiek przed Chr., zamieszcza deklarację Pana Boga, że wydobędzie On swój lud „z grobów”, udzielając mu swojego „ducha”. Psalmista zaś wyraża swoją głęboką wiarę, że jego głos wydobywający się „z głębokości” zostanie przez Stwórcę usłyszany i wysłuchany. Św. Paweł natomiast w Liście do Rzymian umacnia chrześcijańską nadzieję na to, że Pan Bóg „przywróci do życia (…) śmiertelne ciała (…) mocą Ducha”.

Dzisiejszy fragment Ewangelii według św. Jana dobitnie pokazuje, że nie kto inny tylko Chrystus jest „zmartwychwstaniem i życiem”, a kto w Niego wierzy, to nawet „choćby umarł, żyć będzie” i „nie umrze na wieki”. Ta pewność w wierze towarzyszy każdemu chrześcijaninowi. Ona sprawia, że jeszcze bardziej cenimy dar życia, który otrzymaliśmy za pośrednictwem naszych rodziców od Pana Boga. W sakramencie zaś chrztu św. ów dar został dopełniony obietnicą życia wiecznego.

Św. Jan Ewangelista przedstawia nam w bardzo konkretny sposób przywrócenie do życia Łazarza pochodzącego z Betanii. Do dziś pielgrzymi w Ziemi Zbawiciela mają możliwość, by wejść do grobu brata Marii i Marty – przyjaciół Pana Jezusa. Wtedy każdy niejako na własnej skórze doświadcza dosłownego schodzenia do mogiły wydrążonej w skale. Wąskie gardło prowadzi do wnętrza grobowca, w którym aż cztery dni przebywał Łazarz. To zejście robi niesamowite wrażenie. Podobnie rzecz ma się z kilkuminutowym przebywaniem wewnątrz litej skały. Kiedy natomiast wychodzi się na powrót na zewnątrz, to dopiero docenia się wartość naszej egzystencji. Wychodzi się z mroku i zimna na światłość i ciepło. Wychodzi się z zaduchu na ożywcze powiewy świeżego powietrza. Człowiek czuje, że jakby na nowo żyje.

Wielki Post to czas naszego szczególnego wychodzenia z grobu naszych grzechów. To czas powstawania do nowego życia w sakramencie pokuty i pojednania. To czas jak najlepszego przygotowania się na święta wielkanocne poprzez rekolekcje, udział w nabożeństwach wielkopostnych, a przede wszystkim w liturgii Wielkiego Tygodnia. Wielki Post to także czas budzenia się na nowo do życia wiary. Dobrze go wykorzystajmy.