Uroczystego poświęcenia i erygowania drogi krzyżowej dokonał 21 marca 2014 r. biskup Grzegorz Kaszak, który poprowadził najpierw nabożeństwo Drogi Krzyżowej, a następnie odprawił Mszę św. Rozważania do poszczególnych stacji przygotowały osoby reprezentujące grupy i stowarzyszenia działające przy sanktuarium i parafii. Na uroczystości obecni byli m.in. twórcy tego dzieła oraz krewna budowniczego świątyni ks. prał. Grzegorza Augustynika.

W dekrecie erygującym drogę krzyżową biskup Grzegorz Kaszak napisał: „Niech ta droga krzyżowa przysłuży się do tego, aby człowiek rozważając mękę Pana naszego Jezusa Chrystusa pokutował, oczyszczał swoją duszę i przybliżał się do Zbawiciela. Wierni odprawiając pobożną praktykę Drogi Krzyżowej mogą uzyskać raz na dzień odpust zupełny przy wypełnianiu zasad odpustowych w konstytucji apostolskiej Pawła VI „Indulgentiarum doctrina” z dnia 1 stycznia 1967 r.”.

Początek dziejów nabożeństwa Drogi Krzyżowej, w dzisiejszym znaczeniu, datować można od czasów, gdy do Palestyny dotarli Krzyżowcy. Dzięki wyprawom krzyżowym, których celem było odzyskanie miejsc cennych dla chrześcijaństwa, powstały warunki, aby poznać i nawiedzić miejsca związane z życiem, męką i śmiercią Jezusa. Miejsca te były oznaczone znakami na kamieniach lub kolumnami z wyrytymi scenami z męki Pańskiej. Na ten temat mówi przekaz historyczny z 1187 r., który wymienia 4 punkty: pretorium, odpoczynek Jezusa, spotkanie z Szymonem Cyrenejczykiem i bramę boleści. Trasę tę nazywano „drogą świętą” („via sacra”). Jej dopełnieniem były procesje ze świecami i pieśniami, połączone z rozważaniem najbardziej dramatycznych scen z męki Jezusa.

Jako pierwszy o 14 miejscach pamiątkowych zwanych „stacjami” wspomniał angielski pisarz Wiliam Wey, który odbył dwie pielgrzymki do Jerozolimy, w 1458 i 1472 r. Obecną liczbę i porządek stacji badacze wiążą z osobą karmelity Jana Pascha, żyjącego w XVI wieku, który po nawiedzeniu Jerozolimy wprowadził nabożeństwo 14 stacji Drogi Krzyżowej w Lowanium. Szczególną rolę w upowszechnianiu tego nabożeństwa odegrał św. Leonard z Porto, żyjący w XVIII wieku, który nakłonił papieża Benedykta XIV do urządzenia Drogi Krzyżowej w rzymskim Koloseum (1750 r.), gdzie odtąd aż do 1870 r. odprawiana była w każdy piątek. Po likwidacji Państwa Kościelnego tradycja ta została przerwana i wznowiona w 1964 r. przez papieża Pawła VI.

W Polsce nabożeństwo Drogi Krzyżowej wyodrębniło się w XVI wieku. Początkowo przyjęło formę nabożeństwa do dróg Chrystusa, a ich liczba była sprawą otwartą, czego dowodem są zachowane modlitewniki. Początkowo 14 stacji pojawiło się w kościołach franciszkańskich, a po 1871 r., kiedy papież Pius IX zezwolił na ich erygowanie, nabożeństwo to zaczęło występować powszechnie.

W 1741 r. papież Benedykt XIV w swym breve „Cum tanta” zalecał oprawianie Drogi Krzyżowej jako skutecznego nabożeństwa, które „nawraca grzeszników, rozbudza gorliwość u ludzi religijnie obojętnych i uświęca sprawiedliwych”.

Na kanwie Drogi Krzyżowej zaczęto tworzyć misteria Męki Pańskiej. W Polsce misteria te były upowszechniane m.in. przez średniowieczną „Historyję o chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim” Mikołaja z Wilkowiecka. Misteria zanikły w okresie reformacji, a odrodziły się ponownie w XX wieku. Do największych zaliczane jest misterium w Cytadeli Poznańskiej, a najbardziej popularne to te grane m.in. w Kalwarii Zebrzydowskiej, Kalwarii Wejherowskiej, Kalwarii Pacławskiej i Górze Kalwarii.

Dąbrowska Droga Krzyżowa wpisuje w cały łańcuch tradycji upowszechniającej to nabożeństwo. Umieszczona po 100 latach w przestrzeni sanktuarium stanowi wymowne świadectwo wiary nie tylko pomysłodawców, twórców, fundatorów, ale przede wszystkim czcicieli Chrystusowego Krzyża. Dla następnych pokoleń będzie wspaniałą lekcją o tym, że „Krzyż to znaczy: oddać swe życie za brata, aby wraz z jego życiem ocalić własne. Krzyż znaczy: miłość silniejsza jest od nienawiści i od zemsty, lepiej jest dawać, aniżeli brać, angażowanie się jest skuteczniejsze od czczego stawiania żądań. (...) Krzyż znaczy: miłość nie zna granic – rozpocznij od tych, którzy są najbliżej ciebie i nie zapominaj o tych, którzy są najdalej” (bł. Jan Paweł II, Wiedeń 1983 r.).