„Godzina Matki” jest maryjnym nabożeństwem celebrowanym nie tylko w Bazylice Matki Bożej Śnieżnej, lecz także w wielu miejscach we Włoszech i na całym świecie w poranek Wielkiej Soboty. Inspiracja pochodzi z liturgii bizantyjskiej. W tej „najboleśniejszej godzinie”, gdy wszystko zdawało się ostatecznie skończone, to Maryja była „Kościołem, który wierzy” – wbrew ludzkiej logice, mając nadzieję mimo braku nadziei.

Jeśli Wielki Piątek jest „Godziną Jezusa”, który kochał aż po całkowite oddanie siebie na Krzyżu, to Wielka Sobota jest „Godziną Matki” – szczytem Jej długiej i trudnej drogi wiary.

Pod Krzyżem stała jako nowa Ewa, łączyła się z ofiarą Syna, przyjmując za swoje dzieci wszystkich ludzi odkupionych Jego Boską Krwią.

Gdy uczniowie złożyli ciało Jezusa do grobu w wieczór Wielkiego Piątku, Jej wiara nie osłabła, a zjednoczenie z Odkupicielem nie zostało przerwane. W rzeczywistości, to w Niej właśnie – w tej jednej osobie – trwała wtedy wiara całego Kościoła, to w Niej złożyły się nadzieje całego świata. Dlatego nazywamy Ją Matką naszej wiary.

Św. Jan Paweł II pisał: „W Wielką Sobotę Kościół utożsamia się z Maryją: cała jego wiara zawarta jest w Niej, pierwszej wierzącej. W ciemności ogarniającej stworzenie, to Ona trwa samotnie, podtrzymując płomień wiary, przygotowując się na radosną i zaskakującą nowinę Zmartwychwstania.”

W ten sposób „Godzina Matki”, obchodzona w Wielką Sobotę, staje się najbardziej odpowiednim i głęboko symbolicznym przygotowaniem do przeżycia Wielkiej Nocy Zmartwychwstania Pańskiego.