Golgota Młodych. Te dwa niepozorne słowa od kilku miesięcy znaczą dla mnie bardzo wiele. To mój pierwszy zjazd młodzieży katolickiej. Nigdy nie byłam na czymś podobnym, nie wiedziałam, że istnieją takie spotkania, dlatego nawet ich nie szukałam.

O GM dowiedziałam się zupełnie przypadkiem. Podczas rozmowy z przyjaciółką, od słowa do słowa doszliśmy do tematu Jerycha, które odbywa się w Pratulinie. Opowieści przyjaciółki bardzo mnie zainteresowały. (...) Postanowiłyśmy, że wybierzemy się tam razem. W końcu, co miałyśmy do stracenia?

Do ostatniej chwili nie wiedziałam, czy pojadę. Wszystko się ułożyło i pojechałyśmy... Tłumy ludzi, gdzieś między nimi my. (...) Nie znałam wiary od tej strony.

Zawsze kojarzyła mi się z przymusowym chodzeniem do kościoła i klepaniem „zdrowasiek”. To dopiero Golgota uświadomiła mi, w jak wielkim byłam błędzie! Poznałam tam wspaniałych ludzi, którzy nie wstydzili się mówić o Bogu. To nie był temat tabu. Wręcz przeciwnie. Tam każdy o tym mówił! To było coś zupełnie nowego. (...) Nabożeństwa, konferencje, spowiedź… To nie było męczące (czasami bolały plecy). Przeciwnie. Te wszystkie czynności powoli zwracały mi oddech. Nigdy nie przypuszczałabym, że w ciągu kilku dni tak bardzo się zmienię, że tak bardzo zmieni się moje myślenie, poglądy, priorytety.

Golgota Młodych zrobiła to, co miała zrobić. Nauczyła mnie oddychać Bogiem! Pełną piersią czerpać przyjemność z obcowania z Nim. Do końca życia nie zapomnę mojej pierwszej Golgoty Młodych. Po powrocie do domu, wiedziałam, że muszę znaleźć coś, aby utrzymać „oddech”. Nie musiałam długo czekać. Już we wrześniu trafiłam do Ruchu Światło-Życie. Nie wyobrażam sobie następnych wakacji bez Golgoty, Serpelic, zimnej wody w kranie, spania w namiocie, pomidorówki i przede wszystkim modlitwy!

Oprac. KM