Siostry i bracia zakonni rozpoznawalni są po habitach, choć nie zawsze znamy pełne nazwy ich zgromadzeń zakonnych, do których należą, i jeszcze może mniej ich założycieli i duchowość. Natomiast mało lub wcale nieznane są świeckie osoby konsekrowane, które nie wyróżniają się strojem od innych i dodatkowo niektóre z nich żyją w dyskrecji. Jedną z form świeckiego życia konsekrowanego są instytuty świeckie, które istnieją oficjalnie w Kościele od 1947 r., zatwierdzone przez papieża Piusa XII konstytucją apostolską „Provida Mater Ecclesia”. W Polsce istnieje 25 instytutów świeckich zarejestrowanych w Krajowej Konferencji Instytutów Świeckich. W naszej archidiecezji mieszka bardzo niewiele świeckich osób konsekrowanych – członkiń Instytutu Świętej Rodziny, karmelitańskiego Instytutu Elianum, Instytutu Przemienienia Pańskiego oraz Instytutu Miłosierdzia Bożego. W tym artykule chciałabym krótko przedstawić ten ostatni.

Instytut Miłosierdzia Bożego (IMB) wywodzi się ze wspólnoty tzw. Wileńskiej Szóstki powołanej przez bł. ks. Michała Sopoćkę w Wilnie w latach II wojny światowej jako zaczątek nowego zgromadzenia, którego założenia domagał się Pan Jezus przez św. Faustynę Kowalską (Dz. 437, 1155). Konieczność opuszczenia Wilna, repatriacja i różne sytuacje życiowe, a także odmienne wizje realizacji charyzmatu Miłosierdzia Bożego rozdzieliły po wojnie tę wspólnotę. Powstały z niej dwie: Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego oraz świecki Instytut Miłosierdzia Bożego, które nadal łączy charyzmat Miłosierdzia Bożego, liczne kontakty, rekolekcje w domu sióstr i wzajemne wspieranie się modlitwą.

Założycielem IMB jest bł. ks. Michał Sopoćko (1888-1975), spowiednik św. Faustyny i niestrudzony realizator jej misji głoszenia światu Bożego Miłosierdzia, po wojnie profesor Seminarium Duchownego w Białymstoku, w 2008 r. wyniesiony do chwały ołtarzy. Współzałożycielką jest doc. dr Ludmiła Roszko (1913-2000), członkini wspólnoty powołanej w Wilnie przez bł. ks. Michała Sopoćkę; po II wojnie światowej pracownik naukowy Zakładu Geografii Uniwersytetu Toruńskiego. Patronkami Instytutu Miłosierdzia Bożego są Najświętsza Maria Panna Matka Miłosierdzia i św. Faustyna Kowalska.

Ludmiła Roszko w Toruniu zaczęła gromadzić wokół siebie osoby, które zainteresowała ideami i charyzmatem Miłosierdzia Bożego głoszonym przez bł. ks. Michała Sopoćkę. Od 1948 r. – dzięki gorliwości i zaangażowaniu Ludmiły Roszko i o. Leona Nowaka SJ (1948-1965), pierwszego asystenta kościelnego – Instytut rozwijał się liczbowo i organizacyjnie; najpierw w Toruniu, a później jako wspólnota międzydiecezjalna. 4 marca 1998 r. bp Andrzej Suski erygował Instytut Miłosierdzia Bożego jako świecki instytut życia konsekrowanego na prawie diecezjalnym. Obecnie członkinie IMB są rozproszone po prawie wszystkich diecezjach w Polsce, także w Brazylii, Włoszech i na Litwie. Z Instytutem są też związane osoby stowarzyszone.

Charyzmatem IMB jest ukochanie i uwielbienie Miłosierdzia Bożego w oparciu o orędzie Pana Jezusa przekazane św. s. Faustynie i rozwijane przez bł. ks. Michała Sopoćkę. Znamiennym rysem duchowości członkiń Instytutu jest treść wezwania „Jezu, ufam Tobie!”. Charyzmat Instytutu realizowany jest w życiu będącym połączeniem konsekracji i świeckości. Członkinie IMB oddają się Bogu całkowicie przez śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, a jednocześnie pozostają osobami świeckimi. Wieczystą profesję w IMB poprzedzają akty ofiarowania się Matce Bożej Miłosierdzia i Jezusowi Miłosiernemu oraz roczne śluby ponawiane przez 5 lat. Członkinie IMB prowadzą życie w zwykłych warunkach człowieka świeckiego, mieszkają samotnie lub z rodzinami, zaangażowane w pracę zawodową, życie rodzinne, towarzyskie i społeczne. Muszą być osobami samodzielnymi i kompetentnymi w życiu zawodowym i społecznym. Wielbią Miłosierdzie Boże modlitwą, pełnym oddaniem i zaufaniem Bogu i praktyką czynów miłosierdzia oraz przez szerzenie i pogłębianie czci Bożego Miłosierdzia w dostępnych środowiskach. Dążąc do naśladowania Jezusa Miłosiernego, starają się być szczególnie wrażliwe na potrzeby innych, angażują się w pracę w parafiach, w ruchach młodzieżowych, zespołach Caritas, Bractwa Więziennego itp. Członkinie Instytutu nie prowadząc życia wspólnotowego, starają się o stworzenie prawdziwych więzi rodzinnych; spotykają się na miesięcznych dniach skupienia, dorocznych rekolekcjach, grupach formacyjnych i przy różnych nieformalnych okazjach.

Warunkiem realizacji własnej konsekracji w świecie i jednocześnie źródłem radości członkiń IMB jest świadomość przynależności do Jezusa Miłosiernego, osobowa z Nim więź i pełne Jemu zawierzenie.