Bez poznania nie ma przyjaźni. Jak odnoszę się do innych? W jaki sposób przyjmuję odpowiedzialność za Kościół? Kim jestem jako Kościół? Jak przeżywam relacje z Bogiem? Łatwiej być kibicem, to wygodne. Kibic nie wygra.

Zadowalamy się byle czym, a jak ktoś chce być inny, to go po głowie. To brak myślenia. Bez myślenia z błota się nie uwolnię. Bóg stworzył nas w ten sposób, że mamy być twórcami! Zważać na swoją mowę, na sposób wchodzenia w dialog.

Myślenie jest wezwaniem do zrobienia czegoś, do oddalenia się od czegoś. Myślenie apeluje o odwagę. Kontroluje uczucia. Uczucia działają pochopnie – nielogicznie. Uczucie zamyka oczy. Nie iść ślepo za uczuciami, bez refleksji.

Kto myśli, ten nie naśladuje ślepo innych. Współczes-

na kultura, z odcieniem feministycznym, preferuje łagodność, harmonię, oceny estetyczne, ale bez oceny etycznej: dobro – zło.

Co wiem o tej decyzji? Jakie są moje uczucia? Co mogę postanowić? Zakasać rękawy i zacząć coś dobrze czynić. Chcę doświadczyć, a potem zrozumieć. Ogląd sytuacji i decyzja. Problem rozwiązać lub złagodzić skutki. Znaleźć rozwiązanie każdej sytuacji. Jeśli źle myślę o innych, to i siebie poniżam. Moje szczęście opiera się na szczęściu drugiego człowieka.

Czy pragnę dla siebie i innych najwyższego dobra?

Krzysztof z Gór

Pan Krzysztof od czasu do czasu przesyła mi grube listy z – jak ja to nazywam – wkładkami. Są w nich różne złote myśli, rozważania, własne refleksje na różne tematy. I własna historia – człowieka żyjącego w pojedynkę, ale nie samotnego. Bo poświęca się ewangelizacji. Permanentnej. Przez różne posługi, łącznie z ewangelizacją uliczną, co szczególnie podziwiam, bo mnie samej czasami trudno nawet wyjść z domu. No i czeka na listy od Państwa, jeśli ktoś chce poznać podobny smak życia!

Aleksandra