Dziś Jezus kontynuuje misję uzdrawiania w Mistycznym swym Ciele. Kościół uobecnia Jego Osobę i Jego działanie. Wypełnia Jego nakaz: "Idź, i ty czyń podobnie!" (Łk 10,37). Jezus dał Apostołom władzę leczenia chorych i wyrzucania złych duchów. Ustanowił sakramenty, które Katechizm Kościoła Katolickiego nazwał sakramentami uzdrowienia: pokuty i pojednania oraz namaszczenia chorych. Apostołowie Piotr i Jan, jak również Paweł dokonywali wielu cudownych uzdrowień. Jakub zachęca, aby modlić się za chorych.
W ciągu dwudziestu wieków chrześcijaństwa Kościół zawsze był blisko chorych, opiekował się nimi i pomagał im. Jan Paweł II stwierdził: "w Chrystusie każdy człowiek staje się drogą Kościoła. Można zaś powiedzieć, że w sposób szczególny człowiek staje się drogą Kościoła wówczas, gdy w jego życie wchodzi cierpienie" (Salvifici doloris 3). Wraz z Najświętszą Maryją Panną Kościół zatrzymuje się pod krzyżem każdego cierpiącego, jak kiedyś Jan wraz z Nią był obecny pod krzyżem cierpiącego, Chrystusa. Kościół, który otrzymał od Chrystusa zbawienie zachęca cierpiących do ofiarowania cierpień za zbawienie świata, nawrócenie grzeszników, w intencji zwycięstwa pokoju i dobra ponad wojnami i wszelakim przejawem zła. Wskazuje im Chrystusa, by w Nim szukali pocieszenia, uzdrowienia, nadziei i pomocy.
Pomoc chorym od pierwszych wieków chrześcijaństwa wyrażała się w budowaniu szpitali i utrzymywaniu ich. Sobór Nicejski I zalecał biskupom, aby w każdym mieście było miejsce, w którym mogliby znaleźć gościnę i leczenie biedni i chorzy podróżni. Św. Bazyli Wielki (330-379) nieopodal Cezarei Kapadockiej wybudował szpital, a zamożna chrześcijanka rzymska Fabiola (+399) nie tylko dała swe bogactwa na budowę szpitala, ale sama posługiwała w nim chorym. W rzymskim szpitalu Świętego Ducha, zbudowanym na planie krzyża, w centrum był ołtarz, po to, aby z Eucharystii i modlitw chorzy czerpali łaski od Lekarza dusz i ciał - Chrystusa.
Chrześcijanie kierując się przykazaniem miłości w całej historii Kościoła pomagali chorym. Do najbardziej znanych zakonów służących chorym należą: Kamilianie, Bonifratrzy, Szarytki, Sercanki, Albertynki, Misjonarki Miłości Matki Teresy z Kalkuty. Wszystkie parafie są zaproszone i zobowiązane do bliskości i pomocy chorym. Kościół zachęca rodziny, młodzież, stowarzyszenia oraz organizacje do służby chorym. Opiekuje się cierpiącymi również na terenach misyjnych. W posłudze tej dochodzi do rzeczywistego, przeżywanego na co dzień ekumenizmu.
Troska Kościoła o chorych zawsze dotyczy ich dobra zarówno cielesnego jak i duchowego. Duszpasterstwo chorych nie ogranicza się do posługi duchownych. Wszyscy świeccy, szczególnie służba zdrowia i wolontariusze, mają możliwość uobecniania miłosnej obecności Jezusa. Z dzieła tego nie są wyłączeni sami chorzy. Jak podkreśla Jan Paweł II w Christifideles laici jednym z celów działalności duszpasterskiej jest skoordynowany sposób angażowania w jakiś sposób wszystkich członków kościelnej wspólnoty, by chorego, niepełnosprawnego lub osoby, która cierpi, traktowano nie jako biernego podmiotu miłości i posługi Kościoła, ale jako czynny i odpowiedzialny podmiot dzieła ewangelizacji i zbawienia" (Por. ChL 54).