Trwający miesiąc lipiec, a zwłaszcza jego szesnasty dzień, przypomina mi moje pierwsze kroki w seminarium duchownym. Tuż po rozpoczęciu roku akademickiego, w kościele Ojców Karmelitów pw. św. Józefa w Lublinie przyjąłem szkaplerz karmelitański. Moje refleksje związane z pobożnością karmelitańską sięgają głębiej, bo do nocy z 15 na 16 lipca 1251 r., kiedy to w Aylesford w hrabstwie Kent w Anglii św. Szymon Stock, przełożony generalny zakonu karmelitów, otrzymał w prywatnym objawieniu od Matki Bożej obietnicę uniknięcia ognia piekielnego dla noszących karmelitański habit. 3 marca 1322 r. Jan XXII wydał Bullę Sobotnią z przywilejem sobotnim, wg którego noszący szkaplerz karmelitański za życia, odmawiający codziennie nakazane modlitwy, zachowujący dodatkowy post ścisły we wszystkie środy i soboty oraz czystość wg swojego stanu, uwolnieni będą od płomieni czyśćcowych w sobotę po śmierci.

Szkaplerz Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, zwany szkaplerzem brązowym, wyraża pragnienie naśladowania Maryi, Jej stylu życia i cnót, szczególnie cnoty czystości. Każdy, kto przyjmuje szkaplerz, nie tylko powierza się opiece Maryi, ale również wyraża pragnienie naśladowania Jej życia. Zewnętrzne upodobnienie się do Maryi przez Jej szatę domaga się także realnego podobieństwa. Podstawę do naśladowania Maryi stanowi Jej głębokie zjednoczenie z Jezusem i wielka rola w dziele zbawienia. Szkaplerz karmelitański jest najbardziej rozpowszechniony i znany wśród szkaplerzy katolickich. Nosili go m.in. św. Jan Maria Vianney, św. Wincenty Pallotti, św. Jan Bosko czy św. Jan Paweł II.

Pamiętając, że „przykład świętych nas pobudza, a ich bratnia modlitwa nas wspomaga”, podążajmy drogą zawierzenia Maryi. Ubrani w Jej szkaplerz, idźmy przed siebie z radością i nadzieją, a gdy w naszym życiu pojawią się troski i niepokoje, Królowej Szkaplerza śpiewajmy: „O Maryjo, Tyś nas osłaniała, weź i teraz pod płaszcz swój”... Maryja nigdy nie opuści nas i nie zostawi bez pomocy, bo stała się naszą matką już pod krzyżem. Przyjęcie szkaplerza wyraża świadome „wzięcie Maryi do siebie”, przyjęcie Jej macierzyńskiej miłości i otwarcie się na wszelkie łaski, jakie nam Bóg przez Jej pośrednictwo pragnie udzielać.

Noszony przez nas szkaplerz wymaga od nas prowadzenia życia prawdziwie chrześcijańskiego, zgodnego z nauczaniem Ewangelii; praktykowania sakramentów świętych, wyrażania na zewnątrz naszego nabożeństwa do Matki Bożej poprzez pokutę, modlitwę i miłość okazywaną bliźnim.