Czcigodny Sługa Boży Ludwik Altieri urodził się 17 lipca 1805 roku w Rzymie, w Pałacu Altieri, i tego samego dnia został ochrzczony w bazylice św. Marka na Kapitolu. Pochodził z arystokratycznej rodziny: jego ojciec był księciem Oriolo i dowódcą Papieskiej Gwardii Szlacheckiej, a matka wywodziła się z saksońskiej rodziny królewskiej. Miał dwóch starszych braci - jeden odziedziczył tytuły rodowe, drugi wstąpił do jezuitów.

Wychowywany z dala od życia publicznego, został przeznaczony do służby dyplomatycznej w Stolicy Apostolskiej. W wieku 21 lat rozpoczął pracę w dyplomacji papieskie, a wkrótce potem postanowił zostać kapłanem. Święcenia przyjął w 1833 roku, po czym pełnił liczne funkcje w Kurii Rzymskiej.

W 1836 roku został arcybiskupem tytularnym Efezu i nuncjuszem apostolskim w Wiedniu, gdzie przez dziewięć lat zajmował się sprawami dyplomatycznymi Kościoła. W 1845 roku został kardynałem, a rok później uczestniczył w konklawe, które wybrało papieża Piusa IX - według niektórych źródeł miał istotny wpływ na ten wybór.

Pełnił wiele ważnych funkcji w Państwie Kościelnym i Kurii Rzymskiej, m.in. był przewodniczącym administracji Rzymu, członkiem komisji rządowej po upadku Republiki Rzymskiej oraz kamerlingiem Świętego Kościoła Rzymskiego. Wspierał papieża w zarządzaniu Kościołem w trudnym okresie politycznym.

W 1860 roku został biskupem Albano. Mimo licznych obowiązków w Rzymie angażował się w życie diecezji, prowadząc działalność duszpasterską i utrzymując kontakt z wiernymi.

W sierpniu 1867 roku, podczas epidemii cholery w Albano, osobiście posługiwał chorym i potrzebującym. Zaraził się chorobą i zmarł 11 sierpnia 1867 roku. Został pochowany w Albano, gdzie jego szczątki spoczywają do dziś.

Na mocy listu apostolskiego w formie motu proprio „Maiorem hac dilectionem” (Nikt nie ma większej miłości) wydanego 11 lipca 2017 roku papież Franciszek obok męczeństwa i heroiczności cnót umieścił jako powód do beatyfikacji sługi Bożego ofiarę życia.

Aby ofiarowanie życia mogło stać się ważnym i skutecznym powodem beatyfikacji sługi Bożego, musi spełniać cztery następujące kryteria:

1. dobrowolne i szczere ofiarowanie życia oraz heroiczna zgoda propter caritatem [z miłości - KAI] na pewną i mającą niebawem nastąpić śmierć; powiązanie między ofiarowaniem życia i nagłą śmiercią;

2. praktykowanie, przynajmniej w stopniu zwyczajnym, cnót chrześcijańskich przed ofiarowaniem życia i później aż do śmierci;

3. istnienie opinii świętości i znaków [cudów - KAI], przynajmniej po śmierci;

4 . konieczność cudu do beatyfikacji, który nastąpił po śmierci sługi Bożego i za jego wstawiennictwem”.