Kapłaństwo to wybranie, a wybrani przez Boga wyraźnie słyszą Jego wołanie. Przyjmują je, by iść i służyć. Bo powołanie to tajemnica, która – choć nie wszyscy potrafią ją zrozumieć – okazuje się silniejsza od innych planów bądź całkowicie je zapełnia.

– Jesteście uczniami Chrystusa, który przywołuje was do siebie, aby udzielić wam swojego Ducha, władzy kapłańskiej i jeszcze ściślej zjednoczyć się z wami – mówił abp Józef Kupny do kapłanów wyświęcanych przed rokiem, a aktualność tych słów nie zmienia się.

Kapłaństwo to jedna z dróg prowadzących do świętości, do przylgnięcia i trwania przy Chrystusie. – Nie słowa i deklaracje, ale jakość waszej posługi będzie wskaźnikiem tego, jak blisko jesteście Boga.

Kapłaństwo to wierność Jezusowi, a wierny kapłan staje się ubogim jak On, uczestniczy w Jego cierpieniu oraz w bólu niezrozumienia. Jako wzór trwania przy Chrystusie Pasterz archidiecezji wskazuje na św. Jana Pawła II: – Do nikogo nie odwracał się plecami, nikomu nie odmówił podania ręki. Był człowiekiem dialogu, przebaczenia i pokoju. Na wzór Chrystusa uczynił ze swego życia dar dla Boga i dla bliźniego.

Kapłaństwo to wreszcie posłanie, a kapłańska droga – posługą, której kapłan nie może odmówić, którą co dzień podejmuje i wypełnia. Tak o zadaniach kapłańskich mówi Metropolita Wrocławski: – Pomagajcie młodym w odkrywaniu piękna miłości Boga i bliźniego. Pomagajcie małżonkom w odkrywaniu piękna miłości małżeńskiej, a rodzicom w ich misji wychowawczej. Nie zapominajcie o chorych, opuszczonych i rodzinach wielodzietnych. Bądźcie blisko nich, obdarzając ich Bożym miłosierdziem.

Obrzęd wyświęcania neoprezbiterów jest wymowny i pełen symboli. Najpierw kapłani składają przyrzeczenie wierności swojemu Biskupowi, a przez niego Bogu i Kościołowi. Jako zwieńczenie tego słowa wkładają swoje złożone dłonie w ręce Biskupa. Pięknym symbolem kapłańskiej wspólnoty jest nałożenie rąk na wyświęcanych przez wszystkich obecnych kapłanów. I wreszcie moment, kiedy ręce kapłana, ubranego w swoją pierwszą stułę i ornat, zostają namaszczone przez jego Pasterza krzyżmem świętym. Całości dopełnia pocałunek pokoju. Dopiero wówczas pobłogosławieni, także przez swoich rodziców, przyjęci do wspólnoty kapłańskiej i namaszczeni – idą do świata, by służyć.