KS. ADRIAN PUT: – Kiedy zafascynował się Ksiądz św. Ojcem Pio?

KS. KRZYSZTOF HOJZER: – Nigdy św. Ojciec Pio mnie nie fascynował. To było coś głębszego i subtelniejszego. Darem jest dla mnie to, że to on wszedł ze mną w bardzo konkretną relację. Nigdy go oto nie prosiłem. Miało to miejsce w drugim roku mojej posługi kapłańskiej w Gorzowie i trwa po dziś dzień. Jego zanurzenie w Chrystusie oraz stała obecności przy mnie wyciskają się bardzo wyraźnie w całym moim kapłańskim życiu. Jestem mu bardzo wdzięczny za to, że nauczył mnie wewnętrznej relacji i trwania w obecności Jezusa oraz dbałości i otwartości na drugiego człowieka.

– 4 lutego bp Tadeusz Lityński powołał w naszej diecezji Grupę Modlitwy Ojca Pio. Proszę przybliżyć naszym Czytelnikom, jak działają takie grupy i co jest ich zadaniem?

– „Grupy Modlitewne zostały założone, aby być w świecie jaśniejącymi pochodniami miłości” – mówił św. Jan Paweł II. Historia założenia i charyzmat grupy jest ściśle związany z osobą św. Ojca Pio. Kiedy Papież Pius XII w czasie II wojny światowej zaapelował do katolików o modlitwę w intencji uratowania świata, św. Ojciec Pio odpowiedział natychmiast, mówiąc: „Zakasajmy rękawy. Jako pierwsi odpowiedzmy na apel wikariusza Chrystusowego!”. Tak w 1947 r. zrodziły się Grupy Modlitwy. Św. Ojciec Pio nakreślił następujący program duchowy: „Jeśli jesteście moimi dziećmi, módlcie się co wieczór w gronie rodzinnym. Odmawiajcie święty Różaniec ku czci Madonny. Raz na tydzień, a przynajmniej raz w miesiącu, gromadźcie się w kościele, odmawiajcie Różaniec, uczestniczcie pobożnie w Mszy św., słuchajcie i rozważajcie Słowo Boże i żyjcie Nim; wspólnie przystępujcie do Komunii św., adorujcie, jeśli to możliwe, choć przez godzinę Jezusa w Najświętszym Sakramencie”. Przywilejem członków grupy jest to, że stają się duchowymi synami i córkami św. Ojca Pio i zostają objęci jego opieką z nieba. Święty obiecał to, gdy mówił: „Przyjmuję cię chętnie za mego syna duchowego, ale pod warunkiem, że będziesz zawsze szlachetnie postępował i dawał dobry przykład życia chrześcijańskiego”.
Zgodnie ze wskazaniami św. Ojca Pio, uczestnik Grupy Modlitwy powinien: każdego wieczoru lub w ciągu dnia odmówić jakąś dowolną modlitwę w aktualnych intencjach; raz w miesiącu spotkać się z innymi członkami grupy w kościele na Mszy św.; przynajmniej raz w tygodniu, a najlepiej częściej, przeczytać fragment Pisma Świętego i wyciągnąć dla swego życia dobre postanowienia; starać się żyć w łasce uświęcającej – wolność od grzechu ciężkiego upoważnia do posilania się Ciałem Chrystusa w Komunii św.; przynajmniej raz w miesiącu poświęcić trochę czasu na modlitwę adoracyjną przed Najświętszym Sakramentem wystawionym w monstrancji albo obecnym w tabernakulum; starać się praktykować w otoczeniu bratnią miłość; w miarę swoich możliwości włączyć się w spełnianie dobrych dzieł. Modlitwa znajduje swoje dopełnienie w dziełach miłości.

– A jak wygląda historia grupy, którą Ksiądz kieruje? W jakich okolicznościach doszło do jej powstania?

– Historia grupy jest krótka. Pierwsze modlitwy i formacja rozpoczęły się 23 września 2013 r. Nikt nie myślał wtedy o założeniu wspólnoty. Bardziej chodziło nam, by modlić się i tak szukać w swojej codzienności Jezusa, jak czynił to św. Ojciec Pio. 4 lutego br., kiedy to grupa przekroczyła liczbę 500 osób, poprosiliśmy według nakazu św. Ojca Pio naszego bp. Tadeusza, aby wyraził zgodę na utworzenie wspólnoty i ją pobłogosławił. Św. Ojciec Pio bardzo prosił, by każda grupa miała zgodę ordynariusza miejsca. Ksiądz Biskup zgodził się. Jest to Diecezjalna Grupa Modlitwy Ojca Pio. Ja sprawuję tylko duchową opiekę nad grupą. Ksiądz Biskup jest prawowitym przełożonym. Zadaniem podstawowym wspólnoty, jak prosił św. Ojciec Pio, jest omadlanie pasterzy. Od 4 lutego codziennie ok. 500 członków modli się we wszystkich intencjach bp. Tadeusza.

– Jak dziś wygląda Grupa Modlitwy Ojca Pio w parafii pw. św. Brata Alberta?

– Wspólnota bardzo czynnie bierze udział w życiu parafii, żyje według wyżej omówionego charyzmatu. Spotyka się dwa razy w miesiącu. Najpierw jest to Msza św., później nabożeństwo z modlitwą o uzdrowienie duszy i ciała lub „lectio divina”.

– Proszę uchylić rąbka tajemnicy, jak wszedł Ksiądz w posiadanie tej szczególnej relikwii, jaką jest rękawica św. Ojca Pio ze śladami krwi z jego stygmatów?

– To wymodlony dar. Bardzo bliski syn duchowy św. Ojca Pio mawiał, że gdy Ojciec bardzo gdzieś chciał być, a nie mógł z różnych przyczyn, posyłał swoją rękawicę. Czujemy bardzo wyraźnie jego obecność. Dziękujemy Ojcom Franciszkanom. Bez żadnego oporu przekazali nam tę wielką relikwię.

– Gdyby ktoś chciał u siebie w parafii założyć Grupę Modlitwy Ojca Pio, to co powinien zrobić?

– Najlepiej skontaktować się z nami. Chętnie pomogę.

– Czy św. Ojciec Pio działa jakoś szczególnie w naszej diecezji? Są jakieś znaki jego szczególnego orędownictwa?

– Dziś nie sposób ich zliczyć. Niemalże po każdej modlitwie rejestrujemy cudowne znaki Bożej miłości. I jego orędownictwo.