Kamil Krasowski: – 17 maja zostałeś wybrany nowym prezesem zielonogórskiego KIK-u. Jak przyjąłeś decyzję o nominacji?

Piotr Barczak: – Na pewno z zaskoczeniem. Nie spodziewałem się tej propozycji, ponieważ Klub Inteligencji Katolickiej jest stowarzyszeniem z bardzo dużą tradycją, które działa w Zielonej Górze już od wielu lat i ma w swoich szeregach bardzo wielu zacnych ludzi zasłużonych dla miasta, a także różnych środowisk. Członkami klubu są nie tylko intelektualiści, ale także osoby, które pomagają innym ludziom, a jednocześnie na spotkaniach klubu podnoszą swoją wiedzę, wartość duchową i poczucie bliskości Pana Boga. W związku z tym to zaproszenie do pracy w zarządzie, a potem jeszcze wybór na prezesa klubu były i są dla mnie zarówno dużym zaskoczeniem, jak i nobilitacją. Traktuje to jako dodatkowe wyzwanie. Pan Bóg powołuje nas często do takich różnych zadań i wydaje mi się, że nie należy od nich uciekać. Jeżeli w tym miejscu, w tym momencie postawił mnie w tej roli i członkowie klubu tak wybrali, to nie odmawiam.

– Masz bogate doświadczenie, jeżeli chodzi o zaangażowanie w działalność lokalnych katolickich stowarzyszeń czy świeckich instytucji. Jak udaje Ci się pogodzić działalność zawodową z formacją duchowo-religijną jako katolika?

– Zadań jest dużo, ale jeżeli je dobrze poukładamy, to wszystko można zrealizować. Tego uczyłem się przez całe życie, szczególnie w Katolickim Stowarzyszeniu Młodzieży, gdzie z jednej strony konieczna była praca czysto stowarzyszeniowa, a z drugiej biurokratyczna umiejętność. To znaczy, że muszą być poukładane dokumenty, wszystko musi być na czas, że nie można złożyć wniosku o rozliczenie następnego dnia, ale trzeba to zrobić odpowiednio wcześniej. To są rzeczy, które uczą człowieka pewnej systematyczności, a przez to też poukładania hierarchii ważności poszczególnych tematów. Dzisiaj wciąż brakuje nam czasu, jednak kiedy go dobrze poukładamy, a zaczniemy to robić od Pana Boga, to On tak nam pomoże realizować nasze zadania, że spokojnie zdążymy ze sprawami zawodowymi, społecznymi i jeszcze będziemy mieli czas na formację siebie i rodziny. Dodatkowym aspektem jest jeszcze kwestia współpracy. Jeżeli przebiega ona z dobrymi, poukładanymi ludźmi – a ja miałem tę okazję w życiu trafiać na wspaniałych ludzi – to tego czasu można wygospodarować znacznie więcej, bo w kilka osób można znacznie więcej zdziałać. To jest też kwestia pracy w zespole i pomocy innych.

– Zielonogórski KIK funkcjonuje już 35 lat. Jaką rolę pełni w życiu lokalnej społeczności katolickiej? Jaką masz wizję swojej prezesury i przyszłości klubu?

– KIK stoi przed wyzwaniem dalszej formacji duchowej swoich członków, co jest założeniem i celem funkcjonowania stowarzyszenia. Jednak mimo dużych tradycji okazuje się, że wiele osób nie wie o jego istnieniu. Dlatego chciałbym zaprosić tych, którzy mają możliwość, czas oraz potrzebę systematycznej formacji i przybliżenia się w ten sposób do Pana Boga do udziału w spotkaniach klubu. Chciałbym dotrzeć do szerszej grupy osób, które do kościoła przychodzą raz na jakiś czas, do osób, które noszą w sobie pytania o Pana Boga, ale nie zawsze rozumieją to, co się dzieje w Kościele. KIK jest przestrzenią, która stwarza możliwość spotkania i rozmowy, a jednocześnie poprzez wiedzę, rozum, poznanie i umiejętność daje szansę dowiedzenia się czegoś więcej o Panu Bogu. Z jednej strony chciałbym zachować tradycję cotygodniowych spotkań, a z drugiej dodatkowo wprowadzić taką szerszą formułę spotkań raz w miesiącu na zasadzie prelekcji dla osób – niezależnie od tego, czy są blisko, czy daleko od Pana Boga – które zwyczajnie chcą podyskutować na bieżące tematy związane z wiarą i podnoszeniem swojej formacji duchowej.

– Wiele osób twierdzi dzisiaj, że wiara to ich prywatna sprawa. Jak świadczyć dzisiaj o Bogu w miejscach i wśród ludzi, do których jesteśmy posłani?

– Często mówi się, że człowiek wierzący nie powinien afiszować się ze swoją wiarą. To znaczy, że mam być inny w kościele, inny w domu i w pracy? Tak się nie da. W moim przekonaniu przede wszystkim powinniśmy być naturalni, zwyczajni. Jeżeli tacy będziemy przy Panu Bogu, to będziemy piękni. I tacy również będziemy w domu, pracy zawodowej czy działalności społecznej. To piękno daje Pan Bóg. Jeżeli będziemy blisko Niego, to ten blask poprzez nas będzie przechodził na innych. Nie możemy dać się zamknąć w kościele. Po to Pan Bóg posyła nas do pracy zawodowej czy działalności społecznej, aby właśnie o Nim świadczyć. To też jest niesamowite bohaterstwo pokazać, że wierzę w Boga, ale poprzez swoją postawę pomocy drugiemu człowiekowi, życzliwości, mimo trudności w życiu, które przychodzą na co dzień. Wiara plus wiedza o Panu Bogu dają nam do tego dodatkowy oręż oraz siłę i moc w dzisiejszym trudnym świecie. To jest zadanie nas, świeckich – niezależnie od tego, w jakim stowarzyszeniu, grupie modlitewnej czy wspólnocie jesteśmy – pokazywać, że Pan Bóg jest wspaniały i piękny.