Wielu młodych pociesza mnie, że nie jest tak źle, czego dowodem wielka akcja Świątecznej Orkiestry Owsiaka. Tyle że miłosierdzie trzeba czynić każdego dnia, a nie raz w roku, i nie przy jupiterach telewizyjnych kamer i reklamowym hałasie, ale w ciszy, bez oklasków i podziwu. I chyba dziś o taki wolontariat coraz trudniej. Na jeden raz, na jedną akcję można jeszcze wielu młodych namówić, ale coraz trudniej znaleźć kogoś do systematycznych odwiedzin u chorych i stałego zobowiązania przyjaźni z dziećmi ze świetlic środowiskowych.
Bardziej niż przykład Świątecznej Orkiestry pocieszają mnie inicjatywy pojawiające się w Kościele w różnych częściach Polski. Słyszałem o wspaniałym wolontariacie z Lublina. Tamtejsi młodzi obok stałej pomocy ludziom potrzebującym cały czas głowią się, jak pomóc bezrobotnym, jak wesprzeć braci z Czech poszkodowanych przez powódź. Znam grupy wolontariatu z Radomia, Poznania, Warszawy. Najbardziej cieszą mnie jednak próby podjęcia tego ważnego tematu w naszej archidiecezji. Z podziwem należy przyjąć inicjatywę wspólnoty "Betel", która powołała ostatnio Centrum Wolontariatu i zaprasza do jego działalności głównie ludzi młodych. Do domów "Betel" na szczęście Pan Bóg ciągle podsyła młodych ludzi gotowych do przyjaźni z osobami niepełnosprawnymi. Znam małą grupę wolontariatu złożoną z młodzieży szkół średnich. Jest ich jeszcze mała garstka, ale już pięć lat wiernie odwiedzają osoby na wózkach. Powoli doświadczenia nabiera również Maryjny Wolontariat Młodych, działający przy duszpasterstwie akademickim. Studenci odwiedzają dzieci w placówkach opiekuńczych, w czasie mrozu biegają z jedzeniem i ciepłymi skarpetami do bezdomnych na dworcu i doskonalą się powoli w przyjaźni z osobami niepełnosprawnymi.
Wierzę, że te inicjatywy rozwiną się wkrótce w bardziej śmiałe i zorganizowane działania. Dobrze by było, abyśmy na stronie młodych naszego tygodnika Niedziela mogli opisać również inne wspólnoty, które czynią coś bardzo trwałego i systematycznego dla drugich. Czekamy na Wasze świadectwa.