Dzieje największego polskiego obrazu, jakim była „Panorama Tatr” (115 na 16 m), opisuje najnowszy, 58. numer kwartalnika „Tatry”. Panorama przedstawiała widok ze szczytu Miedzianego, była wzbogacona na pierwszym planie postaciami osób związanych z Tatrami (m.in. Tytus Chałubiński, Wojciech Gerson, Stanisław Witkiewicz i Sabała). Przez dwa sezony grupa malarzy wspinała się codziennie na Miedziane, by przygotowywać szkice. Panorama powstawała w Monachium, a ukończona została w 1896 r. Wystawiono ją najpierw w Monachium, a później w Warszawie na Dynasach, w specjalnie wzniesionym budynku. Przedsięwzięcie, mimo wielkich kosztów, okazało się finansową klapą, dlatego obraz zlicytowano i pocięto. Na odwrocie jego fragmentu Jan Styka namalował „Męczeństwo pierwszych chrześcijan”, a pozostałe części zaginęły. Jedyną pamiątką po największym polskim obrazie są dwa szkice Stanisława Janowskiego zachowane w Muzeum Narodowym w Krakowie.